Nadczynność tarczycy – najczęstsza endokrynopatia kotów. Przypadek kliniczny

Przypadek kliniczny

Czternastoletnia sterylizowana kotka europejska trafiła do kliniki z objawami przewlekłych wymiotów, biegunek oraz napadowych objawów neurologicznych. Wymioty u zwierzęcia utrzymywały się od około 10 tygodni, nie związane z karmieniem, nieregularne, przy zachowanym apetycie, normalnym oddawaniu kału oraz zadowalającym samopoczuciu zwierzęcia. Napadowo zwierzę wykazywało objawy silnego pobudzenia, nadmiernej reakcji na bodźce oraz nieukierunkowanej agresji oraz przekrzywiania głowy.

Zwierzę, szczepione na podstawowe choroby zakaźne, utrzymywane w mieszkaniu, bez kontaktu z innymi zwierzętami. W związku z zaburzeniami neurologicznymi zwierzę było okresowo leczone glikokortykosterydami oraz wlewami z krystaloidów. W dniu poprzedzającym wizytę w klinice wykonano gastroskopię, na podstawie której stwierdzono podejrzenie zapalenia żołądka tle Helicobacter spp. i zalecono terapię amoksycyliną potencjonowaną w połączeniu z metronidazolem.

Podczas badania klinicznego zwierzę było w dobrej kondycji, jednak właściciel odnotował spadek masy ciała zwierzęcia, które kilka miesięcy temu miało nadwagę. Powiększone płaty tarczycy były wyczuwalne po obu stronach tchawicy, przed wpustem do klatki piersiowej. Płaty w badaniu palpacyjnym wykazywały asymetrię – płat lewy jest większy od prawego. Płaty przesuwalne wobec podłoża i skóry. Przekrzywienie głowy na lewą stronę jest nieznacznego stopnia, kanały słuchowe zewnętrzne obustronnie są drożne, bez cech stanu zapalnego. Osłuchowo praca serca na poziomie 190 BPM.

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas