Możliwości zastosowania terapii manualnej w chorobach stawu ramiennego psów, z uwzględnieniem specyfiki psów sportowych
Podstawowym narzędziem, jeśli chodzi o ocenę tkanek miękkich, będzie dla terapeuty świadoma palpacja
Po pierwsze, znajomość struktur anatomicznych, które chcemy palpować: ich wyglądu, połączeń i funkcji. Po drugie, należy sobie zadać pytanie, czy palpowana tkanka jest prawidłowa, czy nie. Warto odbyć kurs anatomii palpacyjnej pod okiem doświadczonego instruktora, jak i ćwiczyć czucie tkanek przy każdej okazji, u wielu gatunków zwierząt, w różnym wieku, zdrowych i różnymi schorzeniami. Samo czucie jakości i składu tkanki można zacząć ćwiczyć na sobie.
Palpacja w terapii manualnej różni się od tej, której uczeni są lekarze weterynarii w ramach badania klinicznego zwierząt. W terapii manualnej palpacja jest narzędziem diagnostycznym i leczniczym. Sam dotyk jest subtelny, nawet zagłębianie się w kolejne warstwy tkanek jest miękkie i często opisywane jako oczekiwanie na „roztapianie się tkanek”, procesowi temu towarzyszy obserwacja, skupienie się na tym, co czujemy i jak zmienia się tkanka w trakcie terapii.
Wbrew pozorom to, że zwierzęta posiadają sierść, nie utrudnia specjalnie badania palpacyjnego. Badając tkanki, oceniamy kolejno: skórę, powięź powierzchowną, powięź głęboką, tkankę mięśniową. Odnotowujemy zmiany ciepłoty, konsystencji, ograniczenia w przesuwalności tkanek, miejsca „sklejania się” powięzi (chrzęszczenie, szeleszczenie, brak ruchomości), kierunek, w którym tkanka przesuwa się swobodnie lub ulega restrykcji.
Zarówno badania palpacyjne, jak i już sama praca na tkankach miękkich wymaga cierpliwości, oczekiwanie na „odpuszczanie” czy „topnienie” tkanki jest powolne, nie powinno wywoływać bólu, nie [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
