Minimalnie inwazyjne techniki redukcji złamań z użyciem osteosyntezy płytkowej u małych zwierząt

Zastosowanie śródoperacyjnej trakcji szkieletowej z użyciem stołu trakcyjnego

Urządzenia kotwiczące używane do trakcji to paski kotwiczące do przedramienia i kości piszczelowej oraz strzemię trakcyjne dołączone do przezkłykciowego drutu Kirschnera (drut K) w kości ramiennej i udowej. Paski są wzajemnie parowane w celu równomiernego rozłożenia sił trakcyjnych po obu stronach kończyny, a następnie przykładane w okolicy śródręcza lub śródstopia. Strzemię trakcyjne stosuje się w połączeniu z przezkostnym drutem K przez obszar kłykci kości ramiennej lub udowej w pozycji zgodnej z miejscem złamania i proponowaną techniką osteosyntezy. Końce drutu łączy się z ramionami strzemienia za pomocą śrub. Po zamocowaniu drut zostaje naprężony przez mechanizm dźwigniowy strzemienia. Naprężenie zapobiega wyginaniu się drutu i jego wcinaniu się w tkanki miękkie.

Trakcję zapewnia mikrometryczny statyw trakcyjny, który można wydłużać nawet o 20 cm. Statyw trakcyjny ma kształt litery L: jego długi komponent można mikrometrycznie wydłużać. Koniec pręta mocuje się do szyn stołu za pomocą zacisku. Krótki komponent ma trzy bolce do podłączenia pasków lub strzemienia.

Trakcja jest stosowana stopniowo i narastająco w tempie około 50 N co 2 minuty. W razie potrzeby należy zwiększyć trakcję, aby utrzymać zaplanowaną siłę. Wielkość przykładanego obciążenia zależy od masy ciała pacjenta, siły mięśni i czasu między urazem a operacją, ale przede wszystkim od jakości uzyskanej repozycji złamania. Uzyskaną dystrakcję i nastawienie złamania można ocenić palpacyjnie w miejscu złamania lub za pomocą obrazowania śródoperacyjnego.

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas