Migotanie przedsionków – od objawu do leczenia

Rozpoznanie

Badaniem jednoznacznie dającym odpowiedź na pytanie, czy słyszalna niemiarowość pracy serca w badaniu klinicznym jest migotaniem przedsionków, jest spoczynkowe badanie elektrokardiograficzne. W zapisie EKG arytmia ta charakteryzuje się brakiem załamków P i niemiarową depolaryzacją komór (różne odstępy RR) (ryc. 1) (2, 3). Zamiast załamków P występuje fala ƒ (fibrillation), w postaci drobnych, niemiarowych i różnokształtnych wychyleń, najwyraźniej widocznych w odprowadzeniach przedsercowych.

Fala ƒ może być wyraźna, o amplitudzie przekraczającej 1 mm (tzw. migotanie grubofaliste), ale może być też niska, czasem nawet niewidoczna w standardowym zapisie EKG (tzw. migotanie drobnofaliste). Częstotliwość fali migotania zawiera się w granicach 350-600/min i często jest ona trudna do obliczenia. Fale pobudzenia w migotaniu przedsionków, docierające do węzła przedsionkowo-komorowego, mają małą amplitudę i słabą zdolność rozprzestrzeniania się, stąd węzeł znajduje się w stanie stałej, różnie nasilonej refrakcji, a bodźce docierające do komór są zupełnie niemiarowe.

Dlatego właśnie migotaniu przedsionków towarzyszy niemiarowa akcja komór. Zespoły QRS są zwykle ukształtowane prawidłowo, choć mogą być zniekształcone i poszerzone.

W badaniu echokardiograficznym zazwyczaj widoczne jest poszerzenie przedsionka lewego lub obu przedsionków, a ich wielkość jest zależna od czasu trwania migotania przedsionków (postępujący remodeling strukturalny) oraz obecności lub braku choroby organicznej. U większości pacjentów z AF można zaobserwować obniżenie funkcji skurczowej lewej komory, związane głównie z szybkim rytmem [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas