Migotanie przedsionków – od objawów do rozpoznania
Diagnostyka
Podczas badania klinicznego pacjenta z AF można stwierdzić szybkie, nieregularne i chaotyczne tony serca, którym nierzadko towarzyszy szmer wynikający z choroby podstawowej. Ponadto podczas badania palpacyjnego pulsu na tętnicach udowych wyczuwalne jest tętno całkowicie nieregularne i o zmiennej jakości.
Niezbędnym i podstawowym narzędziem do diagnostyki AF jest badanie elektrokardiograficzne. Rozpoznanie tej arytmii nie powinno stanowić dużego wyzwania nawet dla początkujących lekarzy weterynarii, gdyż należy do nielicznej grupy zaburzeń rytmu serca wykazujących kilka charakterystycznych, stałych elementów. W zapisie EKG widoczne są zazwyczaj wąskie zespoły QRS (nieprzekraczające 70 ms u psów i 40 ms u kotów) i nieregularne odstępy pomiędzy załamkami R, natomiast brak jest załamków P, które w tym przypadku zastępują fale F, szczególnie dobrze widoczne w odprowadzeniach II i V1. Liczba tych fal, które będą w stanie pokonać barierę, jaką stanowi węzeł przedsionkowo-komorowy, determinuje częstość akcji komór, która w AF może być prawidłowa. Ze względu na okres refrakcji węzeł przedsionkowo-komorowy fizjologicznie ogranicza liczbę przewodzonych pobudzeń, chyba że istnieją również drogi dodatkowe przewodzenia. Z uwagi na rozmiar niektórych pacjentów fale f nie zawsze będą widoczne podczas typowego ustawienia warunków zapisu (25 mm/s, 1 mV=10 mm). W takiej sytuacji warto zwiększyć szybkość przesuwu i wzmocnienie (tak aby maksymalnie zwiększyć amplitudę załamków). Zazwyczaj wtedy udaje się uwidocznić fale f. Trudności może nastręczać ich rozróżnienie od drżeń mięśniowych u pacjentów silnie zestresowanych, dlatego ich obecność nie jest najważniejszą składową rozpoznania AF. Decydującą rolę odgrywa brak załamków P we wszystkich odprowadzeniach, nieregularność rytmu [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
