Leczenie spondylomielopatii szyjnej przy użyciu spersonalizowanego implantu kręgosłupowego u psa – opis przypadku
Za pomocą mikrosilnika wysokoobrotowego z frezem chirurgicznym wygładzono powierzchnię płytek granicznych kręgów C2-C3 (13, 14) (ryc. 9). Przy użyciu rozwieracza Gelpiego uzyskano rozwarcie operowanej przestrzeni. Uszy implantu odgięto zewnętrznie pod kątem około 15-20 stopni w celu ominięcia wkrętami światła kanału kręgowego i wprowadzono do przestrzeni międzykręgowej (ryc. 10). Otwory pod wkręty nawiercono wiertłem średnicy 2,0 mm, a implant zamocowano do kręgów za pomocą 4 wkrętów blokowanych o 2,7 mm średnicy (ryc. 11). Uzyskano dobrą stabilizację oraz brak ruchomości pomiędzy kręgami. Pobrano wymaz z rany śródoperacyjnie i wysłano do laboratorium na posiew z antybiogramem. Ranę dokładnie wypłukano ciepłym roztworem soli fizjologicznej. Przy użyciu nici monofilamentowej Monosyn 2-0 zbliżono mięśnie najdłuższe szyi szwem ciągłym. Podskórze i skórę zamknięto w sposób standardowy. Na ranę przyklejono plaster opatrunkowy.
Bezpośrednio po zabiegu wykonano zdjęcia RTG w pozycji bocznej i strzałkowej (ryc. 12 i 13). Uwidoczniono prawidłowe osadzenie implantu w przestrzeni międzykręgowej i prawidłową dystrakcję. Wkręty przechodziły przez obie postacie korowe trzonów kręgów, omijając światło kanału kręgowego.
Na szyję założono pacjentowi miękki opatrunek usztywniający i utrzymano go 3 tygodnie. Przeciwbólowo zastosowano plaster z fentanylem w dawce 100 µg/h (15).
Od pierwszego dnia po zabiegu zalecono fizykoterapię: pionizację, rozciąganie mięśni i masaż kończyn oraz mięśni grzbietu, ruchy bierne, podszczypywanie opuszek palcowych. Zalecono zmianę obroży na szelki oraz spacery po różnych nawierzchniach.
Dwa dni po zabiegu pacjent wstał i po [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii





