Leczenie kardiomiopatii przerostowej i niewydolności serca u kotów

Leczenie opornej przewlekłej niewydolności serca – stadium D

Przy długotrwałej terapii furosemidem możliwe jest rozwinięcie się zjawiska „oporności na furosemid”, szczególnie przy wysokich dawkach dobowych (> 6 mg/kg m.c./dobę). W takich sytuacjach zalecana jest zmiana terapii na torasemid z dawką początkową 0,2 mg/kg m.c. q24h i podnoszeniem jej w razie braku efektu (14).

Dodatkowe diuretyki pomocne w kontroli zaawansowanej i opornej na leczenie przewlekłej niewydolności serca:

• tiazydy – lekiem z wyboru jest hydrochlorotiazyd w dawce 0,5-2 mg/kg m.c. q12 lub 24 h (10), stosowany najczęściej w sytuacji braku stabilizacji przy użyciu samych diuretyków pętlowych,
• spironolakton w dawce 1-2 mg/kg m.c. q12 lub 24 h.

Stadium D jest często związane ze zjawiskiem wypalenia – burn-out cardiomyopathy, w którym dochodzi do lokalnych ognisk zawałowych w obrębie mięśnia sercowego, ścieńczenia mięśnia sercowego oraz dysfunkcji skurczowej. W takiej sytuacji zalecane jest stosowanie leków inotropowo dodatnich, lekiem z wyboru jest pimobendan (4).

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas