Kleszcze w zmieniającym się środowisku
Ekoepidemiologia TBDs
Klimat nie jest jedynym czynnikiem determinującym rozmieszczenie geograficzne kleszczy, zagęszczenie populacji, poziom zakażenia mikroorganizmami chorobotwórczymi ani częstość kontaktów ludzi i zwierząt domowych z zakażonymi osobnikami (35). Ogromne znaczenie mają również czynniki społeczno-demograficzne, sposób prowadzenia gospodarki rolnej, zarządzanie populacjami dzikich zwierząt, a także procesy wylesiania i ponownego zalesiania. Wszystkie te zjawiska wpływają na przekształcenia biotopów, a tym samym na strukturę i liczebność populacji żywicieli kleszczy oraz wskaźniki ich zakażeń (4, 36).
Jednym z kluczowych czynników cywilizacyjnych jest urbanizacja, która nasiliła się w ostatnich dekadach. Europa charakteryzuje się najwyższym poziomem urbanizacji na całym świecie − obecnie ponad 50% populacji zamieszkuje tereny miejskie, a prognozy wskazują, że do 2050 r. odsetek ten wzrośnie do 75%. Zmniejszanie i fragmentacja obszarów naturalnych prowadzą do przekształceń w składzie gatunkowym dzikiej fauny, co przekłada się na strukturę i zagęszczenie populacji kleszczy. Miejskie parki, ogrody oraz podmiejskie tereny rekreacyjne stają się nowymi ogniskami kontaktu ludzi i ich zwierząt domowych z potencjalnie zakażonymi kleszczami (4, 37). W przestrzeniach miejskich Europy głównymi gospodarzami utrzymującymi populacje kleszczy i patogenów są: gryzonie (myszy, norniki, wiewiórki i szczury), jeże, ryjówki, ptaki, jaszczurki oraz zwierzęta towarzyszące (psy i koty). W strefach podmiejskich istotną rolę odgrywają również ssaki średniej i dużej wielkości, takie jak lisy, sarny i dziki. Co istotne, niektóre gatunki, m.in. jeże i wiewiórki, nie mają lub mają bardzo niewielu naturalnych drapieżników w środowiskach [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
