Kilka słów o przedsionkowo-komorowych drogach dodatkowych u psów
Drogi dodatkowe przedsionkowo-komorowe
Jedną z przyczyn arytmii o typie tachykardii u psów są dodatkowe drogi przedsionkowo-komorowe w sercu (AP). Drogi (szlaki) dodatkowe to pojedyncze lub mnogie pasma komórek mięśnia sercowego, które omijają fizjologiczny układ bodźco-przewodzący i bezpośrednio łączą przedsionek i miokardium komór (2-7). Połączenia te są związane z zaburzeniami rozwoju pierścieni włóknistych w czasie rozwoju embrionalnego. U psów znaczny odsetek (powyżej 90%) dróg dodatkowych powoduje połączenie przedsionków i komór wokół pierścienia trójdzielnego (2, 4-7). U tego gatunku najczęściej występują drogi dodatkowe prawostronne tylna i tylno-przegrodowa (7).
AP wykazują charakterystyczne cechy elektrofizjologiczne, które różnią się właściwościami od przewodnictwa węzła przedsionkowo-komorowego. Zazwyczaj wykazują one szybkie przewodzenie. Przewodzenie to może być dwukierunkowe lub jednokierunkowe. U psów w 2/3 przypadków przewodzenie jest jednokierunkowe, wsteczne, w 1/3 przypadków jest dwukierunkowe (5).
Częstoskurcz przedsionkowo-komorowy (ang. atrioventricular reentrant tachycardia, AVRT) jest najczęstszym częstoskurczem związanym ze szlakami dodatkowymi (2, 4, 7). Arytmia wynikająca z zaangażowania dodatkowego szlaku została opisana po raz pierwszy w 1930 r. przez Johna Parkinsona, Paula Dudleya White’a i Louisa Wolffa, a połączenie napadowej tachyarytmii i preekscytacji zostało określone jako zespół Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW). Możliwe są dwa mechanizmy powstania pętli re-entry: z przewodzeniem zstępującym lub z przewodzeniem wstecznym, klasyfikowane odpowiednio jako ortodromowy i antydromowy AVRT. U ludzi z zespołem WPW, u których AVRT jest związana z obecnością drogi dodatkowej, AP stanowi ramię wsteczne w 95% przypadków, przyczyniając się do przewodzenia ortodromowego (oAVRT, ang. [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii





