Kardiomiopatie u kotów
Duże nadzieje na usprawnienie diagnostyki kardiomiopatii wzbudziły tzw. peptydy natriuretyczne, czyli neurohormony uczestniczące w regulacji gospodarki wodno-sodowej i utrzymaniu homeostazy układu sercowo-naczyniowego, a zwłaszcza mózgowy peptyd natriuretyczny (Brain Natriuretic Peptide, BNP) oraz jego prekursor NT-proBNP. Jednak przydatność oznaczania stężenia peptydów natriuretycznych u kotów z podejrzeniem choroby serca jest również wątpliwa.
Czułość badania NT-proBNP w zaawansowanej kardiomiopatii przerostowej wynosi jedynie 44%, a dodatkowo brak jest istotnych różnic w stężeniu NT-proBNP u kotów zdrowych, z łagodną lub umiarkowanie zaawansowaną kardiomiopatią przerostową. Wydaje się więc, że nie jest to użyteczny test do rozpoznawania choroby serca ani oceny jej nasilenia. Dlatego też najbardziej wskazanym badaniem pozostaje badanie echokardiograficzne umożliwiające ocenę morfologii serca (29).
Decyzję o leczeniu zwierząt z HCM stwierdzonym w badaniu echokardiograficznym podejmuje się w oparciu o nasilenie objawów klinicznych choroby.
W świetle dostępnych badań stosowanie leków u zwierząt bezobjawowych nie wpływa na ich czas przeżycia ani nie spowalnia rozwoju choroby. Tym samym leczenie powinno być rozpoczynane dopiero u zwierząt z klinicznymi objawami (18, 15).
Obejmuje ono podawanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (angiotensin-converting-enzyme inhibitors – ACEI), β-blokerów, blokerów kanałów wapniowych oraz leków moczopędnych, wśród których warto pamiętać o torasemidzie, którego efekt działania utrzymuje się 12 godzin (dla porównania, furosmidu tylko 6 godzin), jego dawkę ustala się odpowiednio na 1/10 dawki furosemidu (31).
U kotów z tzw. [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
