Kardiomiopatie u kotów

HCM może wystąpić w różnym wieku, najwcześniej opisano jej przypadki u 6-miesięcznych kociąt. Średni czas przeżycia wynosi około pół roku dla zwierząt z zaawansowanymi objawami klinicznymi choroby i około 10 lat u kotów bez objawów, u których stwierdzono cechy kardiomiopatii przerostowej w badaniu echokardiograficznym. Czas przeżycia jest zależny od wieku kota, rasy i nasilenia zmian.

Do czynników prognostycznie niekorzystnych należą wiek kota i wielkość lewego przedsionka – im starsze zwierzę i większy przedsionek, tym czas przeżycia jest krótszy (28, 21). Do dodatkowych istotnych czynników wpływających niekorzystnie na rokowanie należą: arytmia, spontaniczny echokontrast (tzw. „dym” w lewym przedsionku), cechy zastoinowej niewydolności serca oraz choroba zatorowo-zakrzepowa (22).

HCM najczęściej ma podłoże genetyczne. Bardzo szybki wzrost zwierzęcia, złe żywienie, większy rozmiar ciała oraz otyłość to czynniki mogące wpływać na wystąpienie kardiomiopatii przerostowej u genetycznie podatnych osobników (11, 34).

Rozpoznanie choroby opiera się przede wszystkim na badaniu echokardiograficznym w projekcjach 2D i M-mode. Zaawansowanie zmian widocznych w obrazie echokardiograficznym nie musi być skorelowane z nasileniem objawów klinicznych.

W badaniu stwierdza się różnego stopnia przerost mięśni brodawkowatych i ścian lewej komory. Może on być symetryczny lub nie. W zaawansowanej postaci dochodzi wtórnie do powiększenia lewego przedsionka (1, 16).

Dostępne są testy wykrywające genetyczne predyspozycje kotów do HCM, ale [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas