Kardiomiopatia rozstrzeniowa psów na tle żywieniowym
Suplementacja L-karnityny i tauryny w DCM
Jak wspomniano, w leczeniu DCM stosuje się także suplementację tauryny i L-karnityny. O dietozależnej DCM na tle niedoboru L-karnityny i tauryny mówi się już od końca XX wieku. Uważa się, że liczba przypadków kardiomiopatii rozstrzeniowej na tle żywieniowym jest znacznie niedoszacowana ze względu na fakt, że ciągle wiele przypadków DCM (szczególnie w fazie przedklinicznej) pozostaje nierozpoznanych oraz z uwagi na wysoki koszt badań związanych z oznaczaniem substancji takich jak tauryna czy L-karnityna. Tauryna i L-karnityna są dostarczane wraz z pożywieniem, lecz mogą też być syntetyzowane endogennie, głównie w wątrobie. U niektórych zwierząt nie jest to jednak wystarczające, by pokryć pełne zapotrzebowanie organizmu na te substancje.
L-karnityna pomaga w transporcie długołańcuchowych kwasów tłuszczowych z cytozolu do macierzy mitochondrialnej, gdzie przechodzą one beta-oksydację. Ma to istotne znaczenie, ponieważ około 60% całkowitej produkcji energii niezbędnej do prawidłowej pracy serca pochodzi właśnie z tego procesu. L-karnityna odgrywa również ważną rolę w buforowaniu toksycznych poziomów acylo-CoA w mitochondriach, aby umożliwić kontynuację beta-oksydacji. Wynika z tego, że niedobór L-karnityny może prowadzić do zaburzeń w funkcjonowaniu mięśnia sercowego. Stężenie L-karnityny można ocenić na podstawie jej trzech pul: osocza, mięśnia sercowego i puli układowej, która składa się z dwóch pierwszych pul. Niskie stężenie L-karnityny w osoczu może pomóc zdiagnozować jej niedobór, jednak czasem nie koreluje ze stężeniem L-karnityny w mięśniu sercowym – zdarza się, że w tej tkance jest ono niskie, podczas gdy w osoczu [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
