Zespół sercowo-nerkowy, czyli co kardiolog i nefrolog mają ze sobą wspólnego?
W badaniach klinicznych (badanie PRAISE) udowodniono powiązanie pomiędzy wzrostem śmiertelności a zastosowaniem dużych dawek leków moczopędnych w czasie terapii (12). Badacze nie są jednak pewni dokładnych przyczyn tych zależności. Przypuszcza się, że może mieć to związek albo z samymi lekami i ich działaniem nefrotoksycznym, albo też z zaostrzeniem przewlekłej niewydolności krążenia, wymuszającej stosowanie coraz wyższych dawek leków oraz kombinacji leków moczopędnych.
Typowym objawem zespołu sercowo-nerkowego jest podwyższenie parametrów nerkowych w trakcie terapii. Jeśli nie można stosować ograniczonych dawek leków diuretycznych czy nie da się ich odstawić z powodu nawracających cech zastoju, należy zaakceptować nieuchronny wzrost stężenia mocznika, a także jeśli następuje nieznaczny wzrost stężenia kreatyniny, który nie powinien niepokoić, jeśli ten wzrost jest stabilny oraz nie występuje współistniejąca hiperkaliemia (9, 13). W przypadku gdy terapia prowadzi do powolnego wzrostu parametrów mocznicowych, zaleca się wyłączenie z terapii leków z grupy ACE inhibitorów. Dość częstą, ale często odwracalną, przyczyną pogorszenia funkcjonowania nerek jest hipowolemia. Działania, jakie należy wówczas podjąć, obejmują czasowe odstawienie leków diuretycznych oraz włączenie kontrolowanej płynoterapii (13).
Należy również pamiętać o innych powodach występowania zaburzeń funkcji nerek. Bardzo ważną przyczyną powstawania zespołu sercowo-nerkowego u chorych na serce psów starszych jest jednoczesne stosowanie leków z grupy niesterydowych leków przeciwzapalnych. Ich głównym skutkiem niekorzystnym jest hamowanie powstawania w nerkach prostaglandyn, co uniemożliwia ich działanie naczyniorozszerzające w łożysku nerkowym. Tym samym może następować skurcz tętniczek doprowadzających i ograniczenie perfuzji nerek i wartości filtracji kłębuszkowej. Ograniczenie stosowania tej grupy [...]
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
