Zespół sercowo-nerkowy, czyli co kardiolog i nefrolog mają ze sobą wspólnego?

Klasyfikacja zespołu sercowo-nerkowego według Ronco i wsp.

Typ pierwszy – ostry zespół sercowo-nerkowy (ang. CRS type 1 – acute CRS)

Charakteryzuje się gwałtownym pogorszeniem wydolności serca, prowadząc do ostrego uszkodzenia nerek (ang. AKI – acute kidney injury). Przyczyn tego pogorszenia funkcji układu krążenia należy upatrywać w następujących sytuacjach klinicznych: ostrym nadciśnieniowym obrzęku płuc z zachowaną funkcją skurczową lewej komory, ostrej dekompensacji przewlekłej niewydolności krążenia, wstrząsie kardiogennym oraz dominującej w obrazie klinicznym niewydolności prawokomorowej. Ostre uszkodzenie nerek jest znacznie bardziej poważne u pacjentów z upośledzoną funkcją lewej komory (np. w przypadku współistniejącej kardiomiopatii rozstrzeniowej) niż u pacjentów z zachowaną funkcją skurczową. W pierwszym przypadku według badań w medycynie człowieka u ponad 70% pacjentów może dochodzić do wstrząsu kardiogennego.

Typ drugi – przewlekły zespół sercowo-nerkowy (ang. CRS type 2 – chronic CRS)

W tym typie przewlekła patologia serca upośledza funkcje nerek. Pogorszenie ich funkcji w obecności przewlekłej niewydolności układu krążenia doprowadza do niekorzystnych efektów ubocznych i wydłużenia czasu hospitalizacji. Przyjmuje się, że ten typ CRS może występować nawet u 25% pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca.

Typ trzeci – ostry zespół nerkowo-sercowy (ang. CRS type 3 – acute RCS)

Charakteryzuje się odwróceniem sytuacji typu pierwszego. Pierwotna patologia nerek oraz gwałtowne pogorszenie ich funkcji prowadzą do ostrej dysfunkcji układu krążenia. Przyczyn [...]

Ten materiał dostępny jest dla zalogowanych użytkowników.

Załóż konto i dołącz do grona użytkowników naszego portalu!

Zaloguj się Zarejestruj się

Chcesz mieć dostęp do wszystkich materiałów na portalu?

Wybierz subskrypcję