Kardiomiopatia restrykcyjna u kotów

Leczenie

Metody leczenia kardiomiopatii restrykcyjnej są podobne do tych wykorzystywanych w przypadkach kardiomiopatii przerostowej (HCM) i obejmują leczenie niewydolności krążenia przy użyciu diuretyków pętlowych. Skuteczność stosowania pimobendanu nie została do tej pory potwierdzona w prospektywnych badaniach klinicznych. W przypadku silnie powiększonego lewego przedsionka wskazane jest stosowanie leków ograniczających ryzyko powstawania zakrzepów (7).

Obraz patomorfologiczny

Wśród przypadków kardiomiopatii restrykcyjnej wyróżniamy kilka form morfologicznych. Do najważniejszych należą forma endomiokardialna (zwłóknienie endomiokardialne) oraz miokardialna (7) (tab. 3).

W formie endomiokardialnej (ryc. 1 a-f) widoczne jest wyraźne zwiększenie ilości tkanki łącznej, która wyściela lewą komorę (powodując pogrubienie wsierdzia) lub powoduje powstanie mostów łącznotkankowych, doprowadzając do połączenia ściany wolnej lewej komory oraz przegrody międzykomorowej lub powodując połączenie poszczególnych segmentów ściany lewej komory (6, 7). Tkanka łączna jest widoczna jako opalizująca biało-szara warstwa wyściełająca jamę lewej komory lub łącząca najczęściej mięśnie brodawkowe (jeden lub obydwa) z przegrodą międzykomorową (6). Pogrubienie wsierdzia i obecność grubej warstwy tkanki łącznej może obejmować także zastawkę mitralną i doprowadzać do utrudnienia rozkurczu lewej komory, a co za tym idzie – dysfunkcji rozkurczowej tej części serca.

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas