Ciężka kardiomiopatia rozstrzeniowa. Przebieg z obustronną zastoinową niewydolnością serca, migotaniem przedsionków i małym rzutem serca – opis przypadku.

W badaniu echokardiograficznym stwierdzono przerost odśrodkowy obu komór ze znacznie osłabioną kurczliwością lewej komory. Lewa komora w fazie rozkurczu była powiększona o około 1,8 cm, a w fazie skurczu – o około 2,8 cm (ryc. 2a), a lewy przedsionek – o około 1,2 cm w stosunku do wartości referencyjnych dla tej masy ciała (ryc. 3a). Na skutek poszerzenia obu pierścieni zastawkowych występowała niedomykalność zastawki dwudzielnej (ryc. 4a i b) i trójdzielnej. Odstęp E (EPSS – end point to septal seperation, ang.) uległ wydłużeniu na skutek osłabienia ruchów płatków zastawki dwudzielnej (ryc. 2d). Frakcja skracania (FS), świadcząca o kurczliwości lewej komory, wynosiła średnio 10% (ryc. 2a). Na skutek niedomykalności zastawki trójdzielnej i prawokomorowej niewydolności serca doszło do wodobrzusza. Na podstawie powyższych zmian w badaniu klinicznym oraz charakterystycznych zmian w badaniach dodatkowych postawiono rozpoznanie – kardiomiopatia rozstrzeniowa.

Zalecono następujące leczenie 1 raz dziennie p.o.:

• benazepril w dawce 0,5 mg/kg m.c.,
• furosemid w dawce 2 mg/kg m.c. 3 x dziennie,
• pimobendan w dawce 0,25 mg/kg m.c. 2 x dziennie na czczo,
• digoksyna w dawce 0,22 mg/m²,
• zalecono stopniowo odstawiać lek antyarytmiczny – amiodaron.

Właścicielom zalecono monitorowanie liczby oddechów w spoczynku oraz regularny pomiar obwodu jamy brzusznej.

Odstawienie amiodaronu w tym przypadku było spowodowane złym samopoczuciem psa oraz występowaniem niepożądanych objawów ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, brak apetytu, luźny stolec), które mogły mieć związek z [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników, którzy są lekarzami weterynarii
lub posiadają wykupioną subskrypcję.

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas