Janusowe oblicza leków sedacyjnych w medycynie i weterynarii
Zakończenie
Reasumując, należy stwierdzić, że stosowanie wyselekcjonowanych enancjomerów zamiast form racemicznych ma swoje uzasadnienie szczególnie w odniesieniu do związków działających na układ nerwowy. W przypadku niektórych preparatów, jak np. dexmedetomidyna, zastosowanie leku w postaci pojedynczego enancjomeru pozwala znacznie obniżyć całkowitą dawkę środka sedacyjnego z zachowaniem praktycznie identycznych parametrów i objawów klinicznych.
Przyczynia się to do szybszej eliminacji środka z ustroju oraz zmniejszenia ryzyka niekorzystnych interakcji z innymi lekami, głównie anestetykami ogólnymi oraz opioidami. Bardzo istotną zaletą stosowania pojedynczego enancjomeru jest znaczne obniżenie toksyczności danego leku wynikające z eliminacji nieaktywnie terapeutycznego drugiego izomeru występującego w mieszaninie racemicznej.
Również ocena parametrów klinicznych jako odpowiedzi na zastosowaną dawkę staje się prostsza i bardziej precyzyjna w przypadku stosowania pojedynczego enancjomeru niż racematu, co może zmniejszyć istotne różnice farmakokinetyczne i farmakodynamiczne pomiędzy pacjentami.
Chociaż klinicznie większość lekarzy praktyków nie zauważa wyraźnej różnicy między medetomidyną a dexmedetomidyną, należy mieć na uwadze fakt, że w środowisku chiralnym, jakim jest każdy żywy organizm, „dopasowanie” tak wyrafinowanych leków jak środki sedacyjne, do ich punktów uchwytu winno być pełne. Mając na uwadze fakt, że my, jak i nasi pacjenci zbudowani jesteśmy z biologicznych enancjomerów, należy uznać, że pełne współdziałanie, zwłaszcza w anestezjologii, zapewnią tylko leki, które będą także czystymi formami izomerycznymi, jak np. dexmedetomidyna, levobupiwalkaina czy S-ketamina. Prawdopodobnie już niedługo w weterynarii, podobnie jak w medycynie człowieka, posługiwać będziemy się [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
