Inwazje D. repens u psów – obserwacje własne
Leki stosowane w terapii dirofilariozy cechuje znaczna toksyczność, dlatego jej schemat dobierany jest indywidualnie do pacjenta i uzależniony od stopnia zaawansowania choroby. Celem leczenia jest zabicie dorosłych pasożytów i mikrofilarii oraz minimalizowanie komplikacji pochorobowych (zatorowość płucna). Pasożyty zwalczane są dwuetapowo. Początkowo za pomocą melarsominy lub tiacetarsamidu zabijane są postacie dorosłe nicieni, po czym konieczna jest kontynuacja terapii mająca na celu zniszczenie mikrofilarii. Melarsomina wykazuje silne działania drażniące i powstawanie odczynów w miejscu iniekcji, w związku z czym zaleca się ją podawać głęboko domięśniowo na wysokości kręgów lędźwiowych L3-L5. Inne działania niepożądane związane ze stosowaniem tego chemioterapeutyku obejmują: zaburzenia behawioralne, neurologiczne, apatię, zaburzenia łaknienia, biegunkę i wymioty. Po jego przedawkowaniu rozwinąć może się obrzęk płuc. Jednorazowa dawka leku dla psów wynosi 2,5 mg/kg m.c., a częstotliwość jego podawania uzależniona jest od stadium zaawansowania procesu chorobowego (24).
Innym preparatem stosowanym w leczeniu dirofilariozy, także wykazującym znaczną toksyczność, jest tiacetarsamid. Po jego aplikacji mogą wystąpić wymioty, gorączka, osłabienie, żółtaczka, biegunka. Lek podawany jest w formie czterech iniekcji dożylnych (2,2 mg/kg m.c.) w ciągu 48 godzin (podanie poza naczynie może skutkować martwicą tkanek). Odstępy pomiędzy kolejnymi podaniami nie powinny być dłuższe niż 16 i nie krótsze niż 6 godzin. Aby terapia była skuteczna, należy ściśle przestrzegać przedstawionego powyżej schematu.
Po upływie 3-4 tygodni od rozpoczęcia leczenia mającego na celu zwalczenie dorosłych form dirofilarii chorym osobnikom należy podać leki niszczące mikrofilarie. Wysoką skuteczność w tym względzie prezentują iwermektyna oraz [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
