Początki znieczulenia. Prehistoryczna anestezjologia
Jakie mamy dowody na stosowanie środków o właściwościach narkotycznych i halucynogennych w pradziejach ludzkości? Badając barwniki stosowane do malowania zwierząt w Pech-Merle, jednej z paleolitycznych jaskiń we Francji, wykazano, że zawierały toksyczny tlenek manganu, środek o działaniu halucynogennym. Malowidła naścienne tworzono, biorąc farbę do ust, mieszając ją ze śliną i wydmuchując na ścianę jaskini. Efektem tej techniki malarskiej były wizje narkotyczne, uwidocznione potem na ścianach jaskini (6).
Szereg badań archeologicznych, etnograficznych i palinologicznych (dziedzina badająca obecność pyłków roślinnych na stanowiskach archeologicznych) wskazuje na stosowanie różnych związków narkotycznych, głównie halucynogennych.
Na terenach Europy, Azji Afryki i Ameryki Północnej istnieje ponad 50 gatunków grzybów halucynogennych, głównie muchomorów (Amanita muscaria, Amanita pantherina), wykorzystywanych w różnych obrzędach szamańskich (7). W rysunkach naskalnych późnego neolitu z terenów Sahary widoczne są postaci z wyrastającymi z ciała grzybami (8).
W czasach przedchrześcijańskich muchomor czerwony powszechnie stosowano w trakcie obrzędów religijnych (głównie typu szamańskiego) na prawie całym obszarze Eurazji – od Skandynawii po Kamczatkę – oraz w Ameryce Północnej (7, 9). Substancje psychotropowe zawarte w roślinach (psylocybina, ibogaina itp.), będąc stymulantem w ewolucji ludzkiego mózgu, przyczyniły się do rozwoju samoświadomości, języka i religii, a zdaniem niektórych badaczy doprowadziły wręcz do „uczłowieczenia” gatunku Homo sapiens (8, 10). Psylocybina stanowi aktywny składnik grzyba Psilocybe Mexiana, którego Meksykańscy Indianie używali i do dziś używają w celach medycznych oraz religijnych (11).
[...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
