Początki znieczulenia. Prehistoryczna anestezjologia

Mimo że pierwotnie uważano neandertalczyków za prymitywnych brutali, istnieje szereg dowodów naukowych wskazujących, że posługiwali się narzędziami, zajmowali się myślistwem i zbieractwem, rozniecali ogień.

Na podstawie odkryć archeologicznych coraz częściej przyjmuje się wysoką socjalizację tych hominidów, praktykujących rytualny pochówek czy też opiekę nad rannymi bądź chorymi osobnikami. Z analizy kamienia nazębnego oraz pyłków roślinnych znalezionych w jaskiniach dowiedziono, że neandertalczycy stosowali zioła, między innymi krwawnik i rumianek (3).

Człowiek pierwotny nie był okazem zdrowia, oprócz urazów cierpiał na choroby zwyrodnieniowe, nieobca była mu też próchnica zębów. Towarzyszący powyższym schorzeniom ból był jednym z podstawowych stymulatorów rozwoju medycyny. Człowiek pierwotny był również myśliwym, a często też kanibalem, co przyczyniało się do poznania budowy ciała zwierząt i ludzi.

Odkryte w jaskini El Pindal w Hiszpanii malowidło naścienne przedstawiające mamuta z zaznaczoną plamą w okolicy serca można potraktować jako pierwszy opis lokalizacji tego narządu (ilustracja anatomiczna). Możliwe, iż rysunki te stanowiły wskazówkę dla innych myśliwych, jak najłatwiej pokonać mamuta.

Myśliwi skupiali się głównie na polowaniu, czas poświęcając głównie tropieniu i zabijaniu. Z racji uprawianej profesji częściej wykorzystywali elementy chirurgii urazowej. Dość wcześnie zauważyli, że na polowanie lepiej iść na czczo. Kobiety tworzyły społeczności rodzinne, miały więc czas na obserwacje, częściej stykały się z chorobami tła nieurazowego.

Z filozoficznego punktu widzenia przyjmuje się, że pierwszym [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas