Hematologia szczurów domowych i jej praktyczne zastosowanie w diagnostyce – opis przypadku anemii autoimmunohemolitycznej (AIHA)
Omówienie przypadku
MCV jest wskaźnikiem czerwonokrwinkowym oznaczającym średnią objętość krwinek czerwonych. Jego wzrost obserwuje się przy makrocytozie lub aglutynacji erytrocytów, rzadziej przy obecności płytek olbrzymich.
W omawianym przypadku bardzo silny wzrost MCV (> 50% powyżej górnej granicy normy) nasuwa przede wszystkim podejrzenie aglutynacji. Dodatni wynik testu aglutynacji szkiełkowej jest wystarczający do postawienia diagnozy i nie wymaga wykonywania innych testów laboratoryjnych. Warto natomiast pamiętać, że nie przy każdej postaci AIHA jest obecna autoaglutynacja – w celu potwierdzenia zaleca się przeprowadzenie testu Coombsa.
Po 10 dniach leczenia wskaźnik MCV wyraźnie się obniżył – aglutynacja była nadal obecna, ale mniej nasilona; za wysoki MCV odpowiada również znaczna retikulocytoza (ok. 30%).
MCH i MCHC informują o zawartości Hb w krwince czerwonej: MCH – średnia masa Hb, MCHC – średnie stężenie Hb w erytrocycie. Wzrost obydwu wskaźników oznacza hemolizę.
Przy pierwszym badaniu morfologicznym obserwowano prawie 2-krotny wzrost MCH oraz niewielki wzrost MCHC. Po 10 dniach obydwa współczynniki spadły; MCH nadal było powyżej normy, a MCHC wróciło do wartości referencyjnych. Podczas silnej regeneracji wskaźnik MCHC może być prawidłowy lub nawet spadać poniżej normy, mimo ciągle trwającej hemolizy, ze względu na nasiloną retikulocytozę.
Dla anemii autoimmunohemolitycznej charakterystyczne są również sferocyty, rzadziej spotykane w innych stanach. Poza obrazem krwi wskazującym na hemolizę pozanaczyniową tła immunologicznego (autoaglutynacja i sferocyty) obecne są zarazem cechy hemolizy [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
