Grzyby w zwalczaniu kleszczy
Prowadzone są intensywne badania nad możliwością kontrolowania populacji kleszczy za pomocą grzybów entomopatogenicznych. W większości wykazują one aktywność w stosunku do wszystkich stadiów rozwojowych pajęczaków i ich jaj (czego nie zaobserwowano w odniesieniu do owadów) (21).
Należy jednak zdawać sobie sprawę z tego, że wrażliwość kleszczy na zakażenia EPFs jest różna w zależności od gatunku (22). Mogą mieć na nią wpływ różnice w zachowaniu kleszczy oraz odmienność ich żywicieli i cykli życiowych (22). Różne stadia rozwojowe pajęczaków wykazują ponadto różną wrażliwość na zakażenia grzybicze. Opite krwią samice R. sanguineus są bardziej podatne na infekcje M. anisopliae i M. flavoviride (23). Nimfy, w porównaniu z innymi stadiami rozwojowymi, cechuje mniejsza wrażliwość na zakażenie (24), natomiast największą wykazują larwy (25).
Metarhizium i Beauveria hodowane na podłożach płynnych wytwarzają blastspory, które stosunkowo łatwo penetrują kutikulę stawonogów (26). Co ciekawe, EPFs są zdolne do rozpoznawania swoich potencjalnych gospodarzy, na powierzchni ciała których dochodzi do dojrzewania konidiów, tworzenia się grzybni i appresorium (przycistka – jest to wytwarzany przez kiełkujący zarodnik nabrzmiały fragment strzępki służący do przymocowania się jej do podłoża). Struktury te wywierają mechaniczny ucisk na ciało stawonogów i łącznie z uwalnianymi enzymami umożliwiają grzybom penetracje kutikuli i wnikanie do organizmu gospodarza, powodując jego śmierć, a następnie kolonizację zwłok.
Aby inwazja była skuteczna, EPFs muszą pokonać epikutikulę (zewnętrzną warstwę [...]
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
