Giardioza u psów i kotów: patogeneza − powikłania − frustracje. Cz. III
Metody molekularne
W trzeciej grupie metod diagnostycznych w kale wykrywane jest DNA pasożyta (metody molekularne). W praktyce weterynaryjnej wykorzystywana jest zarówno konwencjonalna, jak i ilościowa metoda PCR, a wykrywane jest DNA fragmentów genów Giardia takich jak: fragment genu małej podjednostki rybosomu (SSU rRNA), fragment genu kodującego enzym izomerazę triozofosforanową (TPI), fragment genu kodującego enzym dehydrogenazę glutaminianową (GDH), fragment genu kodującego białko β-giardynę oraz fragment genu kodującego czynnik elongacji 1-α (20, 27). Wśród lekarzy weterynarii panuje przekonanie, że badanie kału psów i kotów w oparciu o metodę PCR, mające na celu rozpoznanie giardiozy, ma najwyższą czułość i swoistość, co z kolei przekłada się na cenę tego badania. W rzeczywistości jednak nie zawsze tak jest (pomimo najwyższej ceny badania w porównaniu z cenami badań mikroskopowych i komercyjnie dostępnych badań immunologicznych). Wynika to z różnej wydajności stosowanych metod izolacji DNA z kału, różnej czułości i swoistości badania w zależności od doboru starterów do PCR oraz z obecności w kale czynników utrudniających lub hamujących izolację DNA z cyst, a także czynników hamujących PCR i/lub degradujących DNA (21, 28).
Według Hawash (28) izolacja DNA z cyst pasożyta oraz wydajność PCR mogą być obniżone w wyniku obecności w kale: bilirubiny, hemu, soli żółci oraz węglowodanów. Z kolei według Uchôa i wsp. (21) na wydajność izolacji DNA G. intestinalis z kału oraz wydajność PCR mogą również wpływać zanieczyszczenia próbek: kurzem, żwirkiem higienicznym, włosami, trawą i glebą. Ponadto w kale, jako [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
