Geriatria w praktyce małych zwierząt i program ochronny Senior
Chodzi o to, by funkcjonowało ono samodzielnie możliwie jak najdłużej ze swoimi opiekunami na zasadzie pełnego i intensywnego doświadczania wspólnego obcowania. Samodzielność rozumiana jest tutaj jako możliwość: swobodnego przyjmowania pokarmu i wody, poruszania się, kontrolowanego oddawania moczu i kału, a także utrzymywania aktywnej więzi psychicznej z właścicielem. Gdy tracona jest samodzielność i rozpoczyna się choroba, w ocenie „jakości życia” są brane pod uwagę inne elementy: rodzaj i charakter choroby zwierzęcia, zespół cech psychicznych zwierzęcia oraz oczekiwania i reakcje właściciela na chorobę (5, 6).
Ocen tych dokonują właściciel i lekarz, i mają one charakter subiektywny. By ułatwić ocenę, opracowano wiele metod, by ją zobiektywizować. Niektóre z nich są proste, inne złożone, ale wszystkie bazują na obserwacji zwierząt i własnym stosunku do występujących objawów (1, 3, 5, 6).
Wizyta z seniorem samodzielnym powinna być zaplanowana. Warto przeznaczyć do tego celu oddzielny gabinet, by nie zakłócać pracy gabinetów innego typu.
Można grupować kilku pacjentów w ciągu jednego, wybranego dnia tygodnia. Ważne, by być punktualnym i przygotowanym na każdą wizytę. W klinice autorów taka wizyta trwa około 45-60 minut i obejmuje badanie zwierzęcia, interpretację wyników i wyczerpującą rozmowę z właścicielem.
Gdy senior staje się niesamodzielny, wizyty z reguły tracą charakter planowy, a właściciel ze zwierzęciem może potrzebować pomocy w każdej chwili. Dlatego ważne jest, by dostępność do gabinetu była jak najlepsza. Nagłe załamanie stanu [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
