Fobie dźwiękowe u psów – rozpowszechnienie, zapobieganie, etiologia i możliwości terapeutyczne. Cz. I
Do rozwoju fobii predysponowane są zwierzęta ogólnie lękliwe, a uogólniona lękliwość może być uwarunkowana genetycznie.
Na rolę czynnika genetycznego u podłoża fobii dźwiękowych może wskazywać także skłonność rasowa. Do najczęściej wymienianych ras o dużej podatności na rozwój tego typu zaburzeń należą owczarki niemieckie i border collie. Jednak według raportu RSPCA w UK większe predyspozycje do reagowania silnym strachem na głośne dźwięki wykazywały mieszańce niż psy rasowe (1). Warto pamiętać, że potomstwo rodziców z uwarunkowaną genetycznie fobią dźwiękową również ją odziedziczy.
Uogólniona lękliwość może być także nabyta w tzw. okresie socjalizacji. Szczenię, które nie zostanie poddane, samoistnie lub planowo, procesowi socjalizacji i habituacji, jest gorzej przystosowane do radzenia sobie w środowisku człowieka. Braki w habituacji (uczenie się ignorowania nieistotnych bodźców środowiska) mogą być przyczyną natychmiastowej reakcji ucieczki w odpowiedzi na hałas. Stąd tak ważne jest, aby w ciągu pierwszych 16 tygodni życia szczenię miało kontakt, najlepiej pozytywny, z różnymi dźwiękami.
Prawdopodobnie właśnie wczesna ekspozycja szczeniąt na hałas towarzyszący wybuchom fajerwerków wpłynęła na fakt, że w raporcie RSPCA u psów urodzonych jesienią odnotowano mniejszą częstotliwość występowania objawów strachu przed fajerwerkami (1). Jesień jest w UK okresem, w którym odbywa się szereg dużych uroczystości, którym towarzyszą pokazy sztucznych ogni.
Podobnie u psów, które w ciągu pierwszych 4 miesięcy swojego życia przeżyły burzę, prawdopodobieństwo wystąpienia silnej reakcji emocjonalnej na grzmoty było [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
