FIP – aktualny problem diagnostyczny

Profilaktyka

Postępowanie obejmuje raczej prewencję niż profilaktykę w klasycznym rozumieniu tego słowa, ze względu na skąpą dostępność szczepionek zapewniających ochronę przez wystąpieniem objawów klinicznych. Istniejące szczepionki donosowe stymulują powstawanie odporności, która zapobiega klinicznym postaciom FIP, ale nie wywiera działania w zakresie zachodzących mutacji FECV.

Tak więc główny nacisk kładzie się na uświadamianie zagrożenia właścicielom oraz ograniczanie niekontrolowanej aktywności zwierząt. Koty powinno utrzymywać się w grupach liczących do 5 sztuk, nie większych, bez możliwości kontaktu między grupami. Niezwykle ważne jest utrzymanie czystości pomieszczeń, klatek, naczyń i kuwet. Codzienne mycie pomieszczeń, klatek i innych sprzętów powinno stać się działaniem rutynowym. Samice powinny zostać odizolowane od reszty kotów na 2-3 tygodnie przed porodem. Całkowita izolacja matki z miotem powinna trwać do 5. tygodnia życia kociąt. Kocięta można poddać badaniu screeningowemu w 10. tygodniu życia. Koty z wysokim mianem przeciwciał, niskim mianem przeciwciał i pozbawione przeciwciał powinny być utrzymywane w osobnych grupach. Trwali siewcy (FECV) powinni zostać wykluczeni z hodowli. Koty można uznać za ujemne, jeśli w 5 badaniach w odstępach miesięcznych wykazały wynik negatywny. Osobniki z dodatnimi wynikami serologicznymi powinny być bezwarunkowo izolowane od reszty kotów (12).

W przypadku właścicieli indywidualnych zaleca się dezynfekcję środkami zawierającymi podchloryn sodu oraz odczekanie 3 miesięcy przed wprowadzeniem nowego kota do gospodarstwa domowego. Ograniczanie kontaktu kotów chorych czy podejrzanych ze zdrowymi to jak dotąd najskuteczniejsza metoda ochrony przez zakażeniami koronawirusowymi u kotów.

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników, którzy są lekarzami weterynarii
lub posiadają wykupioną subskrypcję.

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas