FIP – aktualny problem diagnostyczny
Leczenie
Faktem jest, że obecnie medycyna weterynaryjna niestety nie dysponuje lekami przyczynowo zwalczającymi zakażenia FIPV. W zależności od efektów leczenia oraz doświadczenia różnych autorów poglądy na temat skuteczności i kierunków postępowania są dość różne. Wysiłki terapeutyczne klinicystów skłaniają się w stronę hamowania powstawania kompleksów immunologicznych, a poprzez to w stronę hamowania procesu zapalnego obejmującego naczynia krwionośne charakteryzującego chorobę. Wiele uwagi poświęca się również terapiom wspomagającym, żywieniu oraz warunkom utrzymania kotów. U kotów z pozytywnym wynikiem serologicznym, ale bez objawów klinicznych, powinno się bezwarunkowo unikać działania stresorów. Należy unikać wykonywania u takich zwierząt niewymuszonych zabiegów chirurgicznych (np. sterylizacja, kastracja). Ze względu na osłabienie układu immulogicznego terapia immunosupresorowa może nie być wskazana. Aczkolwiek w wielu przypadkach skutecznym okazało się zastosowanie steroidowych środków przeciwzapalnych w celu hamowania odpowiedzi immunologicznej na obecność wirusa. Zastosowanie prednisolonu, deksametazonu czy cyklofosfamidu pozwalało na kontrolowanie tempa odpowiedzi układu immunologicznego na obecność wirusa w organizmie zakażonych kotów i chwilowo poprawiało jakość życia chorych zwierząt. Znane jest doniesienie o przedłużeniu życia kota cierpiącego na bezwysiękową postać choroby o ponad 10 miesięcy przy zastosowaniu tylko prednisolonu. Lek ten stosowano w dawce 2-4 mg/kg/dzień, codziennie drogą doustną, co 10 dni zmniejszając dawkę o połowę, uzależniając postępowanie od rozwoju choroby.
Również czasowo jakość życia kotów poddanych takiej terapii uległa poprawie. Pewne nadzieje wiązano z zastosowaniem przeciwwirusowego leku rybawiryny (preparaty Copegus, Rebetol), ale ze względu na wywierane działanie toksyczne u kotów (szpik kostny, wątroba, hemoliza) nie znajduje on [...]
lub posiadają wykupioną subskrypcję.
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
