Ezofagoskopia – niezastąpiona metoda diagnostyczna w rozpoznawaniu chorób przełyku u psów i kotów
Technika wykonania ezofagoskopii u psów i kotów
U większości zwierząt wprowadzenie endoskopu elastycznego do przełyku nie sprawia większych trudności. Głowa i szyja zwierzęcia powinny być wyprostowane. Po rozwarciu szczęk i założeniu na kły rozwieracza wprowadza się zwilżoną (np. płynem fizjologicznym) końcówkę endoskopu, najczęściej „na ślepo” centralnie przez jamę ustną do jamy gardła. Następnie wziernik wprowadzany dogrzbietowo od krtani wchodzi przez górny zwieracz przełyku do wnętrza przełyku. Niekiedy po wprowadzeniu endoskopu do gardła można napotkać opór, który związany jest z wejściem końcówki endoskopu do jednego z zachyłków gruszkowatych gardła (łac. recessus piriformes) znajdujących się po bokach krtani. Należy wówczas cofnąć endoskop, ustawić centralnie i ponownie wprowadzić ponad krtanią do przełyku. Niekiedy u psów ras dużych można endoskop zamiast do przełyku wprowadzić przez krtań do tchawicy. Jeżeli tak się zdarzy, należy wycofać wziernik i pod kontrolą wzroku wprowadzić go do przełyku. Po przejściu endoskopu przez górny zwieracz przełyku należy rozpocząć insuflację powietrza w celu rozprostowania ściany przełyku i uwidocznienia jego światła oraz błony śluzowej. Następnie podczas przesuwania endoskopu przez część szyjną i część piersiową przełyku w kierunku dolnego zwieracza przełyku należy starać się utrzymać światło narządu w centrum pola widzenia. Podczas ezofagoskopii zwracamy uwagę na: lokalizację zmian, ich rozprzestrzenienie, wielkość i kształt światła przełyku, wygląd błony śluzowej (barwa, wilgotność, powierzchnia) oraz wygląd dolnego zwieracza przełyku (5, 13, 16, 17).
Pobieranie wycinków błony śluzowej przełyku u psów i kotów
[...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
