Etiologia, diagnostyka i leczenie zwichnięcia stawu skroniowo-żuchwowego u psów i kotów

Diagnostyka różnicowa

W niektórych przypadkach rozpoznanie zwichnięcia stawu skroniowo-żuchwowego może być utrudnione, ponieważ objawy kliniczne są niespecyficzne i mogą występować również w przebiegu innych schorzeń (5).

Diagnostyka różnicowa obejmuje zarówno ostre, jak i przewlekłe jednostki chorobowe, w których obserwuje się ograniczenie otwierania lub zamykania jamy ustnej.

Do najważniejszych schorzeń różnicowych należą: złamania szczęki i żuchwy, dysplazja stawu skroniowo--żuchwowego, obecność ciała obcego w obrębie jamy ustnej, guzy jamy ustnej i twarzoczaszki, choroby przyzębia, prowadzące do rozchwiania zębów i wtórnych wad zgryzu, a także neuropraksja nerwu trójdzielnego (2). Prawidłowa interpretacja objawów oraz dokładne badanie kliniczne i obrazowe są kluczowe w celu odróżnienia zwichnięcia od tych schorzeń i wdrożenia właściwego postępowania terapeutycznego (algorytm str. 38).

Leczenie zwichnięcia

Leczenie zwichnięcia niezupełnego

W przypadku zwichnięcia niezupełnego stawu skroniowo-żuchwowego, czyli gdy doszło jedynie do częściowego przemieszczenia się powierzchni stawowych względem siebie, bez ich całkowitego rozdzielenia, postępowanie opiera się na ograniczeniu ruchomości żuchwy oraz podawaniu mokrej karmy w trakcie gojenia się (2).

Repozycja zwichnięcia całkowitego

Zwichnięcie całkowite wymaga repozycji, która powinna być przeprowadzona w znieczuleniu ogólnym tak szybko, jak pozwala na to stan ogólny pacjenta (2, 3). Przewlekłe zwichnięcia, nieleczone przez dłuższy czas, są trudniejsze do nastawienia ze [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas