Enteropatia reagująca na antybiotyki – etiopatogeneza, diagnostyka i terapia
Testy diagnostyczne wykorzystywane do rozpoznawania enteropatii wrażliwej na antybiotyki
Badanie mikrobiologiczne soku z jelita cienkiego
Posiew mikrobiologiczny soku pobranego z dwunastnicy lub początkowego odcinka jelita czczego jest obecnie uznawany za „złoty standard” w diagnostyce enteropatii wrażliwej na antybiotyki u psów i kotów. Materiał do badania z dwunastnicy lub początkowego odcinka jelita czczego najczęściej pobiera się techniką endoskopową bezpośrednio przez kanał roboczy endoskopu lub przy pomocy kaniuli wprowadzanej do kanału roboczego endoskopu. Rzadziej pobiera się go metodą śródoperacyjną poprzez aspirację igłą przez ścianę jelita. Za wynik świadczący o enteropatii reagującej na antybiotyki uznaje się ogólną liczbę jtk/ml soku jelitowego większą niż 105 lub przy beztlenowcach liczbę jtk/ml soku jelitowego wyższą niż 104 w przypadku psów oraz ogólną liczbę jtk/ml soku jelitowego większą niż 108 w przypadku kotów i/lub zmianę składu gatunkowego flory bakteryjnej.
Należy jednak zaznaczyć, że ta metoda diagnostyczna jest rzadko stosowana w praktyce ze względu na: trudności techniczne w jej wykonaniu, czasochłonność, wysokie koszty oraz konieczność wysłania próbki do laboratorium mikrobiologicznego, które ma doświadczenie w badaniu tego rodzaju materiału biologicznego.
Ponadto badanie mikrobiologiczne soku jelitowego posiada pewne wady, które obejmują: zanieczyszczenie soku jelitowego przez bakterie kolonizujące wcześniejsze odcinki przewodu pokarmowego (technika endoskopowa), pobranie materiału z obszaru nieobjętego chorobą (ARE może obejmować tylko pewien odcinek, a nie cały narząd), brak ostatecznych wartości referencyjnych dla ilości jtk/ml soku jelitowego, brak ostatecznego standardu gatunkowego dla bakterii kolonizujących fizjologicznie jelita u psów i kotów [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
