Elurostrongyloza u kota domowego – opis przypadku

Rozpoznanie i leczenie

Podstawą rozpoznania inwazji jest stwierdzenie obecności larw i stadium (L1) A. abstrusus, których średnia długość wynosi od 370 do 400 μm, a cechą charakterystyczną jest faliście wygięty ogon, zaopatrzony w tępe delikatne wyrostki (ryc. 5a, 3b). Larwy można wykryć, wykonując bezpośredni rozmaz kału, ale podstawową metodą diagnostyczną jest badanie kału metodą Baermanna. Można wykorzystać również metodę flotacji z płynami o dużym ciężarze właściwym (np. ZnSo₄). Należy pamiętać o fałszywie negatywnych wynikach badań w okresie prepatentnym oraz z powodu nieregularnego wydalania larw z kałem, w szczególności podczas kolejnych reinwazji (14). Metodą alternatywną w diagnostyce jest bronchoskopia i badanie popłuczyn z drzewa oskrzelowego, jednak ze względu na dużą pracochłonność i konieczność stosowania znieczulenia nie jest ona powszechnie stosowana. Potencjalnym narzędziem wykorzystywanym w badaniach przesiewowych mogą być badania serologiczne (test ELISA) lub diagnostyka molekularna (metoda PCR).

Do eliminacji A. abstrusus stosuje się fenbendazol w dawce 50 mg/kg m.c., doustnie, przez 10-15 dni. Z powodzeniem też stosowano roztwory do nakrapiania typu spot-on, takie jak: selamektyna 45 mg (czterokrotnie w odstępie dwóch miesięcy), moksydektyna 1 mg/kg m.c. i imidakloprid 10 mg/kg m.c. (jednorazowo) oraz emodepsyd w dawce 3 mg/kg m.c. i prazykwantel 12 mg/kg m.c. (jednorazowo) (8, 4).

Należy podkreślić, że w opisanym przypadku skuteczny był fenbendazol, natomiast preparat zawierający selamektynę, który kotka otrzymała w trakcie pierwszej wizyty, nie doprowadził do eliminacji pasożyta.

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas