Dysplazja stawów biodrowych u psów – czy nadal sprawia problemy diagnostyczne?
Dysplazja stawów biodrowych występuje u wielu gatunków ssaków, w tym ludzi. Poza człowiekiem gatunkiem najczęściej obciążonym chorobą jest pies domowy. Z punktu widzenia radiologa weterynaryjnego choroby stawów biodrowych są jednym z najczęstszych problemów ortopedycznych w praktyce lekarsko-weterynaryjnej (1, 2). Według Richardsona dysplazja stawów biodrowych stanowi 30% wszystkich przypadków ortopedycznych, z jakimi zgłaszają się właściciele psów (3).
Częstość występowania dysplazji u psów zależy od rasy. Duży wpływ na jej występowanie ma masa zwierzęcia, tym samym najczęściej występuje u ras dużych, szybko rosnących, podczas gdy u psów ras małych stwierdzana jest znacznie rzadziej (4). W przeciwieństwie do ludzi, gdzie 80% przypadków stanowią pacjenci płci żeńskiej, u psów nie wykazano zależności pomiędzy płcią a możliwością wystąpienia CHD (5). Według doniesień naukowych do ras predysponowanych do wystąpienia dysplazji stawów biodrowych zalicza się: buldogi, owczarki niemieckie, bernardyny, rottweilery, golden retrievery, labrador retrievery, owczarki kaukaskie, siberian husky, cane corso oraz borzoje (7). Szacuje się, że dotkniętych nią jest nawet 70,5% buldogów i 48,2% bernardynów. Najmniejszą częstość występowania dysplazji stawów biodrowych wsród wyżej wymienionych ras odnotowano u borzojów (1,9%) (6).
Istotą dysplazji stawów biodrowych jest luźna torebka stawowa u psów rosnących będąca przyczyną niestabilności stawu biodrowego, która w konsekwencji prowadzi do rozwoju jego choroby zwyrodnieniowej (6, 8). CHD może występować jedno- lub obustronnie. Jednostronna dysplazja stawów biodrowych występuje u 33% psów (9). Dysplazja stawów biodrowych zalicza się do chorób o podłożu poligenicznym, co oznacza, że w jej rozwoju udział bierze wiele genów [...]
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
