Diagnostyka zakażeń bakteryjnych układu oddechowego u psów i kotów
Badanie mikrobiologiczne
Niezależnie od techniki pobrania materiału do badań bakteriologicznych w pierwszym etapie zostaje on posiany na odpowiednie podłoże. W tym celu powszechnie stosowany jest agar z krwią (tzw. blood agar). Nieco gorsze są agar z wyciągiem z aminokwasów sojowych czy podłoże Mullera-Hinton z dodatkiem krwi. Podłoża należy bezwzględnie przechowywać w lodówce, zabezpieczając je dodatkowo przed wysychaniem (można np. owinąć folią aluminiową). Przed użyciem powinno się zadbać o ogrzanie podłoża do temperatury pokojowej. Posiewy inkubuje się na ogół 24 godziny w temperaturze 37°C. Po tym czasie na podłożach bakteriologicznych można zaobserwować namnażanie się drobnoustrojów w postaci kolonii. Bakterie rosnące w pojedynczych koloniach można sklasyfikować ma podstawie ich morfologii (wiele gatunków wykazuje cechy charakterystyczne, np. gronkowiec złocisty rośnie w postaci żółtawych, niewielkich kolonii, wzrost E. coli wiąże się ze specyficznym zapachem itp.) (7, 55).
Można także oceniać hemolizę (przejaśnienie wokół kolonii, oznaczające rozpad hemoglobiny z podłoża) i pobierać do badań bakterie z jednej, interesującej nas kolonii, co będzie miało ogromne znaczenie z punktu widzenia poprawności uzyskiwanych wyników.
Obserwacja typów uzyskanych kolonii pozwala na określenie dominującej, a więc najpewniej patologicznej mikroflory bakteryjnej.
Materiał pobrany z kolonii bakteryjnych można następnie barwić. Najczęściej preparaty bakteriologiczne wybarwiane są metodą Grama. Znając typ barwliwości, wygląd kolonii czy obecność hemolizy, można postawić wstępne rozpoznanie co do przynależności bakterii do którejś z większych grup. W przypadku ziarniaków korzystne jest [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
