Diagnostyka i leczenie zwyrodnienia śluzowatego zastawki dwudzielnej u psów. Cz. IV. Stadium D
Digoksyna poprzez swoje działanie inotropowo dodatnie i zwolnienie częstości pracy serca (chronotropowe ujemne) poprawia istotnie hemodynamikę u pacjentów z zaawansowaną niewydolnością serca.
Jej mechanizm działania jest związany z hamowaniem ATP-azy sodowo-potasowej oraz zwiększeniem akumulacji wapnia wewnątrz komórki poprzez uwalnianie go z siateczki endoplazmatycznej. Poprzez wzrost napięcia nerwu błędnego na skutek neuroendokrynnego działania digoksyny dochodzi do uwrażliwienia baroreceptorów, tłumienia automatyki węzła przedsionkowo-komorowego oraz zahamowania arytmii nawracających.
Należy pamiętać, że glikozydy naparstnicy cechują się wąskim indeksem terapeutycznym, zależnym od stężenia potasu w surowicy krwi. Hipokaliemia predysponuje do wystąpienia działań niepożądanych, do których należą: wymioty, anoreksja i biegunka oraz potencjał proarytmiczny (21). Blokery kanałów wapniowych i β-blokery nasilają wpływ digoksyny na przewodnictwo wewnątrzsercowe, co zwiększa ryzyko wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego.
Digoksynę stosuje się w formie doustnej w dawce 2,5-5 µg/kg m.c. co 12 godz. Stężenie leku w surowicy krwi mierzone po 8 godz. od podania tabletki powinno wynosić 0,8-1,5 ng/mL. Digoksyna w tej samej, stosunkowo niskiej dawce osiągniętej podczas hospitalizacji może być użyteczna u pacjentów z AF, o ile nie ma przeciwwskazań do jej podania (umiarkowana siła dowodu) (1, 21). Zdaniem niektórych ekspertów korzyści hemodynamiczne ze stosowania digoksyny mogą również odnosić pacjenci z fizjologicznym rytmem zatokowym (1).
β-blokery są grupą leków przeciwwskazaną do stosowania u pacjentów z niewydolnością serca, chyba że służą do kontroli rytmu u psów z AF.
[...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
