Diagnostyka i leczenie zwyrodnienia śluzowatego zastawki dwudzielnej u psów. Cz. IV. Stadium D
Stadium Dc – leczenie pozaszpitalne
Do zaleceń klasy pierwszej (korzyść >>> ryzyko) o umiarkowanej sile dowodu dotyczących kontynuacji leczenia pacjentów w stadium D po opanowaniu dekompensacji zalicza się podaż torasemidu i spironolaktonu (1, 17, 18).
Dawka początkowa torasemidu wynosi 0,1-0,2 mg/kg m.c. p.o. lub u pacjentów wcześniej przyjmujących furosemid, w przybliżeniu 5-10% stosowanej dawki furosemidu. Maksymalna dawka dobowa leku to 0,6 mg/kg m.c., którą można rozłożyć na dwa podania w ciągu doby (1, 17).
Zalecenia klasy IIa (korzyść >> ryzyko)
Obejmują one stosowanie furosemidu, pimobendanu, sildenafilu oraz leków przeciwkaszlowych – są oparte o opinie ekspertów, a także nieliczne publikacje naukowe. Konieczne jest ostrożne zwiększanie dawek diuretyków z uwagi na ryzyko obniżenia współczynnika przesączania kłębuszkowego (GFR, ang. glomerular filtration rate) i w efekcie doprowadzenie do upośledzenia funkcji filtracyjnej nerek oraz wzrostu stężenia kreatyniny w surowicy ponad wartości referencyjne.
Pomiar stężenia kreatyniny należy wykonać od 12 do 48 godz. po zwiększeniu dawki diuretyku. Podaż pimobendanu w najniższej skutecznej dawce osiągniętej w czasie leczenia szpitalnego (0,3 mg/kg m.c. co 8 godz. lub wyższa) może być z powodzeniem kontynuowana przez właściciela w warunkach domowych.
W przypadku współistnienia średniego do ciężkiego nadciśnienia płucnego u pacjenta w stadium D rekomendowany jest sildenafil (1-2 mg/kg m.c. p.o. co 8 godz.) w [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
