Diagnostyka i leczenie roponercza – opis przypadku
Charakterystycznym objawem omawianej jednostki chorobowej jest ropomocz. Ropomocz może jednak nie być związany z zakażeniem układu moczowego, a z ropniem gruczołu krokowego u samców lub z ropomaciczem u samic. Badaniem ułatwiającym lokalizację miejsca pochodzenia wydzieliny jest cystocenteza, dzięki której otrzymana próbka moczu pochodzi bezpośrednio z pęcherza moczowego, więc pozbawiona jest zanieczyszczeń z układu rozrodczego oraz z dolnych odcinków układu moczowego. W trakcie wykonywania cystocentezy pacjenta przytrzymuje się w pozycji leżącej na grzbiecie. Palpacyjnie lub pod kontrolą USG lokalizuje się pęcherz moczowy, następnie ocenia się jego wielkość i oczyszcza powierzchnię skóry alkoholem. Igłę (22G, długość 2,5-3,5 cm) podłączoną do strzykawki (najwygodniejsza objętość to 2 ml lub 5 ml – mały opór tłoka) wprowadza się przez powłoki brzuszne do pęcherza, tak aby przebiła ona ścianę pęcherza skośnie w kierunku dogrzbietowo-ogonowym. W ten sposób w miarę kurczenia się pęcherza moczowego koniec igły będzie pozostawał w jego świetle.
W przypadku roponercza badanie laboratoryjne moczu wykazuje znacznie zwiększoną liczbę krwinek białych i bakterii w jego osadzie. Posiew moczu jest badaniem niezbędnym u każdego zwierzęcia z objawami urologicznymi. Badanie bakteriologiczne powinno obejmować ocenę jakościową i ilościową. Jeżeli próbkę pobiera się przez cewnikowanie, liczbę bakterii <1000 w 1 ml uznaje się za skutek zanieczyszczenia próbki. Natomiast po pobraniu moczu przez nakłucie pęcherza moczowego liczba ta wynosi <100 bakterii w 1 ml. Podane wartości dotyczą psów (5).
Wskazane jest również przeprowadzenie podstawowych badań laboratoryjnych krwi. W badaniu morfologicznym stwierdza się leukocytozę z przesunięciem [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
