„Czarna magia” radiogramów w ułożeniu do badania kręgosłupa psów
Anatomia radiologiczna, a fizyka powstawania obrazu RTG
Kręgi szyjne, piersiowe, lędźwiowe i krzyżowe radiologicznie pochłaniają najwięcej promieni x, dlatego przy zastosowaniu odpowiednich parametrów ekspozycji jesteśmy w stanie określić ich zarys. Najbardziej istotne jest symetryczne ułożenie kręgosłupa oraz zastosowanie prostopadłej wiązki promieni rentgenowskich, aby przestrzenie i otwory międzykręgowe znajdowały się w części centralnej zdjęcia (4). Elementem oceny radiologicznej jest znajomość biomechaniki oglądanych obszarów, tj. większa możliwość rotacji osiowej doogonowego odcinka szyjnego w porównaniu z częścią doczaszkową, która wskazuje na predyspozycję do rozwoju takich zaburzeń jak zespół Wobblera u większych ras psów, natomiast małe rasy odznaczają się patologią głównie w doczaszkowym odcinku szyi (1, 5, 11, 30). Rasy brachycefaliczne tj. buldog angielski, częściej rozwijają zaburzenia osi i struktury kręgosłupa (kyfoza, skolioza, kręgi klinowate, kręgi motyle, półkręgi itp.), czy też zmiany zwyrodnieniowe tj. spondyloza, deformacje kręgów,
Do pełnej oceny pojedynczego zdjęcia dostępnych jest tylko kilka przestrzeni międzykręgowych, zwykle 4-5, w zależności od wielkości zwierzęcia, dlatego w przypadku oceny danego odcinka wykonywanych jest kilka radiogramów bocznych i strzałkowych (VD, czyli z brzuszno-grzbietowym kierunkiem padania promieni x). Przykładowo do oceny odcinka szyjnego wartościowym jest zastosowanie promienia centralnego na szczycie stawu szczytowo-potylicznego oraz wpustu doczaszkowego klatki piersiowej w dwóch prostopadłych projekcjach. Należy unikać ogólnego uwidocznienia elementów kręgosłupa, tak jak na typowym zdjęciu przesłanym do konsultacji (ryc.1a i 1b). W badaniu radiologicznym, przeglądowym szyi należy uwzględnić projekcje proste i dynamiczne, tj. z ganaszowaną do mostka okolicą bródkową pacjenta, czy też [...]
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
