Choroby dysplastyczne stawu łokciowego u psa. Etiopatogeneza, diagnostyka i leczenie
W początkowej fazie choroby osteofity tworzą się zwykle na powierzchni bliższej wyrostka łokciowego dodatkowego, dobrze widoczne w projekcji przyśrodkowo-bocznej zgiętego stawu łokciowego. Później osteofitoza może pojawić się w obrębie głowy kości promieniowej i na brzegu nadkłykcia bocznego. W projekcji doczaszkowo-doogonowej zmiany są najszybciej zauważalne w obrębie nadkłykcia przyśrodkowego oraz w okolicy wyrostka dziobiastego przyśrodkowego kości łokciowej (ryc. 3).
Badania radiologiczne mogą być przydatne w diagnostyce różnicowej, np. panosteitis, w OA po przebytych urazach mechanicznych (zwichnięcia, złamania) i innych. Okresowe wykonywanie badań radiologicznych przy ED pomaga ocenić postęp zmian chorobowych, ale należy je odnosić zawsze do obrazu klinicznego pacjenta. Jednak radiografia nie zawsze jest wystarczającym badaniem obrazowym do wykrycia zmian w obrębie dysplastycznego stawu łokciowego, szczególnie w przypadku FCP, a czasami inkongruencji stawu łokciowego. W takich przypadkach pomocne może być badanie tomograficzne (TK) (8, 24, 31).
TK umożliwia obrazowanie przekrojów stawów łokciowych w różnych płaszczyznach (2D), ułatwiając dokładną ocenę fragmentów anatomicznych trudno dostępnych badaniem radiologicznym. Niekiedy przydatne jest wykorzystanie wizualizacji trójwymiarowej 3D. Czasami obraz radiologiczny psów kulejących i z objawami bólowymi nie wykazuje uchwytnych zmian i dopiero badanie TK pozwala na uchwycenie nieprawidłowości i wczesną interwencję lekarską (4, 8).
Wykorzystanie TK w diagnostyce weterynaryjnej do oceny rozwoju dysplazji stawów łokciowych jest coraz popularniejsze, szczególnie w niejednoznacznych przypadkach. Badanie metodą TK jest coraz częstsze również w naszym kraju (obserwacja własna).
Dodatkowe możliwości [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
