Chirurgiczne metody leczenia niedomykalności zastawki mitralnej
Wymiana strun ścięgnistych
Jedną z metod chirurgicznego leczenia niedomykalności zastawki mitralnej jest wymiana strun ścięgnistych z zastosowaniem materiału zastępczego (ryc. 3). Największym wyzwaniem w tym zabiegu jest odpowiednie dopasowanie długości implantów strun, tak aby zapewniały dostateczne przyleganie (koaptację) płatków zastawki (7). Trudność wynika z tego, że procedura wymaga zatrzymania pracy serca, co uniemożliwia ocenę warunków hemodynamicznych odpowiadających fazie maksymalnego rozkurczu komory. W konsekwencji precyzyjne ustalenie optymalnej długości strun jest znacznie utrudnione. Obecnie w tego typu zabiegach stosuje się głównie materiały wykonane z polipropylenu i politetrafluoroetylenu (ePTFE), który występuje pod różnymi nazwami handlowymi, takimi jak teflon – firma DuPont, tarflen – INBRAS czy fluon – AGC Chemicals Company. Materiał wyróżnia się dużą wytrzymałością oraz wysoką biokompatybilnością. Po około dwóch miesiącach od implantacji powierzchnia materiału pokrywa się komórkami wsierdzia. Dzięki swoim właściwościom ePTFE wykazuje brak trombogenności, co znacząco minimalizuje ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych, stanowiących potencjalnie ciężkie, a nawet śmiertelne powikłanie pooperacyjne.
W weterynarii wyróżnia się kilka metod chirurgicznej wymiany lub naprawy strun ścięgnistych z użyciem materiałów syntetycznych, takich jak ePTFE. Do najczęściej stosowanych należą techniki loop-in-loop oraz MI-4.
Metoda loop-in-loop polega na zakładaniu sztucznych strun w formie pętli, które są łączone ze sobą w układzie „pętla w [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
