Chirurgiczne metody leczenia niedomykalności zastawki mitralnej

Choroba zwyrodnieniowa zastawki mitralnej (MMVD, ang. myxomatous mitral valve disease) jest najczęściej występującą chorobą serca u psów. Charakteryzuje się postępującą degeneracją płatków zastawki oraz przebudową strun ścięgnistych. W przebiegu MMVD dochodzi do ich pogrubienia i utraty elastyczności, co prowadzi do zaburzenia koaptacji (przylegania) płatków, a w konsekwencji do niedomykalności zastawki mitralnej (MR, ang. mitral regurgitation) (1).

W celu ułatwienia diagnostyki, leczenia oraz prognozowania przebiegu schorzenia, American College of Veterinary Internal Medicine (ACVIM) opracowało czterostopniowy system klasyfikacji, który uwzględnia zarówno obecność zmian strukturalnych w sercu, jak i występowanie objawów klinicznych (2):

• stadium A – obejmuje psy predysponowane do rozwoju choroby, ale niewykazujące jeszcze żadnych wykrywalnych zmian strukturalnych w sercu. Przykładem mogą być rasy obarczone genetycznym ryzykiem, takie jak cavalier king charles spaniel, u których nie stwierdzono jeszcze szmeru sercowego,
• stadium B – dotyczy psów z potwierdzonymi zmianami strukturalnymi, m.in. szmerem typowym dla niedomykalności zastawki mitralnej, ale bez objawów niewydolności serca.

Dzieli się ono na dwa podtypy:

• stadium B1 – psy bez przebudowy serca widocznej w badaniach obrazowych (RTG, badanie echokardiograficzne) lub z przebudową nieznaczną, niespełniającą kryteriów rozpoczęcia leczenia,
• stadium B2 – psy bezobjawowe, ale z zaawansowaną niedomykalnością mitralną, powodującą powiększenie lewego przedsionka i komory. W tym przypadku istnieją już naukowe podstawy do rozpoczęcia [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas