Charakterystyka i wykorzystanie włókna pokarmowego w terapii enteropatii psów i kotów
Termin „włókno pokarmowe” lub „błonnik pokarmowy” odnosi się do grupy substancji, zazwyczaj pochodzenia roślinnego, które nie ulegają trawieniu przez enzymy przewodu pokarmowego, a mimo to odgrywają istotną rolę w utrzymaniu prawidłowej homeostazy układu pokarmowego. Do głównych funkcji błonnika należą: modulacja procesów trawiennych i perystaltyki jelit, poprawa kontroli glikemii oraz regulacja konsystencji stolca. Błonnik stanowi również substrat dla procesów fermentacji bakteryjnej i wywiera działanie ogólnoustrojowe, m.in. w obrębie układu krążenia. Włókno pokarmowe wpływa korzystnie na zdrowie psów i kotów, stanowi istotny element wspomagający leczenie wybranych schorzeń układu pokarmowego.
Rodzaje włókna pokarmowego
Błonnik można podzielić na mieszaniny substancji o charakterze polisacharydowym lub niepolisacharydowym. Zdecydowaną większość stanowi błonnik polisacharydowy, do którego zalicza się m.in.: celulozę, pektyny, śluzy i gumy. W skład frakcji niepolisacharydowej wchodzą głównie kutyny oraz ligniny. Ze względu na znaczną rozbieżność w strukturze i wielkości cząsteczkowej najczęściej stosowanym podziałem włókna jest klasyfikacja oparta na właściwościach fizykochemicznych. Kluczowe parametry tej klasyfikacji to: rozpuszczalność, fermentowalność oraz lepkość. Fermentowalność odnosi się do stopnia i szybkości, w jakich włókno może zostać sfermentowane przez mikrobom jelitowy. W wyniku fermentacji bakteryjnej powstają metabolity, przede wszystkim krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe (SCFA, ang. short-chain fatty acids). Włókna szybko fermentujące są związane ze zwiększoną produkcją metabolitów bakteryjnych, w tym: SCFA, skróceniem pasażu żołądkowo-jelitowego oraz zmniejszeniem masy kałowej. Z [...]
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
