Biomarkery w diagnostyce niewydolności serca u psów i kotów

W medycynie weterynaryjnej jednym z podstawowych zastosowań klinicznych oceny stężenia NT-proBNP jest różnicowanie pochodzenia duszności u psów i kotów. Wyniki przeprowadzonych badań wyraźnie wskazują na wyższe wartości stężenia NT-proBNP u psów z dusznością w przebiegu przewlekłej niewydolności serca (13-19). Stężenie NT-proBNP poniżej 900 pmol/L nie wskazuje na rozwój przewlekłej niewydolności serca u badanego psa, natomiast wzrost stężenia powyżej 2500 pmol/L oznacza możliwość obecności CHF (wartości za cardiaceducationgroup.org).

U psów rasy doberman wartości powyżej 450 pmol/L mogą wskazywać na występowanie kardiomiopatii rozstrzeniowej w stadium bezobjawowym (20), natomiast u zdrowych psów rasy labrador retriever i nowofunland obserwuje się fizjologicznie wyższe wartości NT-proBNP (21). Określenie stężenia NT-proBNP wykorzystywano również w odróżnieniu psów zdrowych od cierpiących na choroby serca takie jak przetrwały przewód tętniczy (22) i inne wady wrodzone (23), zwyrodnienie śluzowate zastawki mitralnej w stadium B1 i B2 (MMVD, wg ACVIM) (24) czy tamponadę serca (25).

Ocena stężenia NT-proBNP pozwala na rozróżnienie duszności również u kotów (26-28), u których wartości stężenia poniżej 100 pmol/L nie wskazują na CHF, natomiast wartości powyżej 270 pmol/L przemawiają za CHF jako przyczyną duszności (wartości za cardiaceducationgroup.org). W jednym z badań stwierdzono również wzrost stężenia NT-proBNP u kotów w ciężkim stadium kardiomiopatii przerostowej (29). Warto podkreślić, że NT-proBNP to jedyny marker, który umożliwia monitorowanie leczenia CHF oraz określenie rokowania w chorobach serca i ryzyka zgonu z przyczyn kardiogennych.

[...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas