Biomarkery w diagnostyce niewydolności serca u psów i kotów
Podsumowanie
Biomarkery sercowe z pewnością stanowią przydatne uzupełnienie metod diagnostycznych w kardiologii weterynaryjnej, jednak ich stosowanie w praktyce klinicznej nadal wymaga dalszych badań. Markery te nie mogą pełnić roli samodzielnych testów diagnostycznych, a ich wyniki powinny być rozpatrywane w połączeniu z wywiadem, badaniem klinicznym i innymi technikami diagnostycznymi, takimi jak echo serca i EKG.
Badania prowadzone w medycynie człowieka wskazują, że większe znaczenie kliniczne niż badanie pojedynczych biomarkerów może mieć interpretacja wyników oznaczania kilku markerów jednocześnie. Dalsze badania powinny skupić się na poprawie czułości, specyficzności i dostępności potencjalnych markerów dla szerokiego grona lekarzy weterynarii. Warto zbadać rolę biomarkerów we wczesnej identyfikacji zwierząt, u których istnieje wysokie ryzyko rozwoju niewydolności serca. Przydatne może być również wykorzystanie markerów sercowych w diagnostyce CHF oraz ocenie rokowań u zwierząt z chorobami serca.
W polskich warunkach ekonomicznych pewną przeszkodą jest z pewnością koszt wykonania oznaczeń niektórych biomarkerów, który nierzadko jest porównywalny z kosztem specjalistycznego badania echokardiograficznego. Warto mieć na uwadze fakt, że żaden z poznanych biomarkerów nie cechuje się stuprocentową czułością i specyficznością, a złotym standardem w diagnostyce chorób organicznych serca nadal pozostaje badanie echokardiograficzne. Należy również dążyć do tego, aby nowe markery, stosowane głównie w badaniach naukowych, miały szansę zostać wykorzystane w praktyce klinicznej.
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
