Biomarkery w diagnostyce niewydolności serca u psów i kotów
Nowe markery w rozpoznawaniu CHF
Oprócz wspomnianych wcześniej biomarkerów, które mają zastosowanie w diagnostyce niewydolności serca, stale pojawiają się na horyzoncie nowe możliwości diagnostyczne.
Do takich markerów można zaliczyć nieaktywny peptyd MR-proADM (ang. mid-regional pro-adrenomedullin), który obrazuje stężenie wazoaktywnej adrenomeduliny. Peptyd ten występuje między innymi w sercu i odpowiada za kurczliwość mięśnia sercowego. Jest on wytwarzany w zwiększonych ilościach przez kardiomiocyty w warunkach stresu.
W medycynie człowieka podwyższone stężenie MR-proADM obserwuje się m.in. u pacjentów z dysfunkcją lewej komory czy nadciśnieniem płucnym. Według najnowszych badań MR-proADM jest skutecznym i niezależnym od peptydów natriuretycznych prognostykiem śmiertelności i zaostrzeń choroby w przewlekłej niewydolności serca (68). W medycynie weterynaryjnej wykazano wzrost stężenia adrenomedulliny u psów z eksperymentalnie wywołaną niewydolnością serca (69), jednak brak jest większej ilości badań dotyczących wykorzystania adrenomedulliny i MR-proADM w diagnostyce CHF.
Innym ciekawym biomarkerem jest białko ST-2, które należy do nadrodziny receptorów Toll wiążących interleukinę 1 (ang. Toll/interleukin-1 receptor, TIR). Białko to występuje jako izoforma przezbłonowa (ST-2L), związana z komórkami zapalnymi, kardiomiocytami i śródbłonkiem, oraz izoforma rozpuszczalna (sST-2), która krąży we krwi. Ligandem dla ST-2L jest interleukina 33 (IL-33), której ekspresja zwiększa się na skutek niedokrwienia i przeciążenia mechanicznego kardiomiocytów (70).
Układ IL-33 i ST-2L działa ochronnie przeciwko przerostowi i włóknieniu mięśnia sercowego (70, 71) poprzez blokowanie indukcji mechanizmów remodelingu serca przez angiotensynę [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
