Anafilaksja – czy każdy pacjent wymaga podania adrenaliny?

Postępowanie

Ocena pacjenta z podejrzeniem anafilaksji rozpoczyna się od skróconego badania klinicznego, mającego na celu:

• określenie drożności dróg oddechowych,
• wysiłku oddechowego i ewentualnej duszności,
• wydolności układu krążenia i stanu świadomości.

W przypadku anafilaksji, mogącej stanowić bezpośrednie zagrożenie życia, szybka i intensywna terapia ma pierwszeństwo względem diagnostyki (25).

Trzy filary leczenia wstrząsu anafilaktycznego to:
1. adrenalina
2. płynoterapia
3. tlenoterapia

Dodatkowo w leczeniu wspomagającym stosuje się leki przeciwhistaminowe i glikokortykosteroidy (GKS). Należy podkreślić, że czas rozwoju działania glikokortukosteroidów, niezależnie od drogi podania, wynosi co najmniej 4-6 godzin. Nie należy ich podawać pacjentom niestabilnym hemodynamicznie, u których skurczowe ciśnienie tętnicze wynosi < 90 mmHg. Dopiero po wdrożeniu płynoterapii i po podaniu połowy wyliczonej dawki płynów można rozważyć podanie GKS (5).

Według aktualnych zaleceń adrenalina w stopniu I i II anafilaksji, gdy u pacjenta nie występują objawy zagrażających życiu zaburzeń ze strony układu oddechowego lub sercowo-naczyniowego, powinna być podawana jedynie w sytuacji, gdy obrzęk twarzoczaszki i szyi utrudnia prawidłowe oddychanie. U takiego pacjenta leczenie zwykle sprowadza się do tlenoterapii, płynoterapii i podania dostępnych leków przeciwhistaminowych oraz glikokortykosteroidów (5).

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas