Anafilaksja – czy każdy pacjent wymaga podania adrenaliny?
Jeżeli powyższe czynności nie pozwolą na unormowanie ciśnienia krwi, zaleca się podanie adrenaliny w ciągłej infuzji dożylnej (0,05 do 1 µg/kg m.c./min, czyli 1 ml/kg m.c./godz. CRI, dodając 2 mg adrenaliny do 500 ml NaCl). Prędkość infuzji zmniejsza się, gdy SAP ulegnie podwyższeniu lub dojdzie do nagłej zmiany w częstotliwości uderzeń serca. Po ustabilizownaiu hemodynamicznym pacjenta infuzji nie przerywa się w sposób nagły, ale stopniowo (zwykle w czasie równym temu, który był potrzebny do unormowania SAP) (5).
U pacjentów z niewydolnością oddechową, jeśli przyczyną jest skurcz oskrzeli, oprócz tlenoterapii można stosować leki rozszerzające oskrzela (takie jak krótko działający beta-mimetyk salbutamol podawany dożylnie w dawce 4 µg/kg lub wziewnie: 1-2 naciśnięcia inhalatora 100 μg/dawkę, preparat Ventolin®). Jeżeli natomiast objawy duszności spowodowane są obrzękiem płuc, zaleca się podanie furosemidu w niskiej dawce 0,5 mg/kg m.c. i.v. (5).
Leczenie objawowe zaburzeń ze strony układu pokarmowego polega na stosowaniu omeprazolu 0,7 mg/kg m.c. i.v. co 24 godz. lub famotydyny (mniej skutecznej) 0,5 mg/kg m.c. co 12 godz. (25).
Jako leczenie dodatkowe można rozważyć dołączenie glikokortykosteroidu i leku przeciwhistaminowego według opisanych wcześniej zasad.
W medycynie człowieka opisuje się dwufazowe reakcje anafilaktyczne, gdy po gwałtownym wystąpieniu objawów dochodzi do ich wyciszenia i ustąpienia, po czym po upływie 1-8 godzin następuje zaostrzenie objawów klinicznych. Według danych z literatury tego typu przebieg obserwuje się u 1-20% ludzi z anafilaksją (10, [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
