Anafilaksja – czy każdy pacjent wymaga podania adrenaliny?

Jeśli chodzi o glikokortykosteroidy (GKS), zwykle ich podanie ogranicza się do pojedynczej dawki zastosowanej w dniu narażenia na alergen (deksametazon: 0,2 mg/kg m.c. s.c., i.m. lub metylprednizolon bądź prednizolon 2 mg/kg m.c. i.v. lub i.m.; jeśli GKS podaje się i.v., należy to zrobić w powolnej infuzji dożylnej, czyli w ciągu 15-20 min). Przed podaniem GKS należy zmierzyć ciśnienie tętnicze pacjenta, jeśli skurczowe ciśnienie tętnicze mierzone aparatem Dopplera (SAP) < 90 mmHg i/lub występują objawy niestabilności hemodynamicznej (np. częstoskurcz, wydłużony czas włośniczkowy, bladość), w pierwszej kolejności wdraża się płynoterapię.

Płynem pierwszego rzutu jest zwykle krystaloid izotoniczny (np. płyn Ringera, NaCl) podawany w bolusach 20 ml/kg m.c. u psów i 5-10 ml/kg m.c. u kotów w ciągu 5-10 min. Po każdym bolusie ponownie ocenia się parametry hemodynamiczne i w razie konieczności powtarza się bolus, nie przekraczając maksymalnej dawki 60 ml/kg m.c u kotów i 90 ml/kg m.c u psów (1, 16, 25).

W przypadku III i IV stopnia anafilaksji należy upewnić się, że drogi oddechowe zwierzęcia są drożne (w razie konieczności zaintubować) i podać mu tlen.

Po założeniu dojścia dożylnego, podaje się adrenalinę (0,01 mg/kg m.c. i.v.). W przypadku trudności z uzyskaniem dostępu dożylnego, warto pamiętać o możliwości bezpośredniego podania leku do żyły podjęzykowej, a u zaintubowanego zwierzęcia o możliwości jej podania (przy pomocy cewnika) do światła rurki intubacyjnej w podwójnej dawce, czyli 0,02 mg/kg m.c. Niektórzy autorzy [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas