Ułożenie kończyny psa ma istotny wpływ na wyniki pomiaru ciśnienia krwi
Pozycja kończyny wpływa na pomiar ciśnienia u psa
Nieprawidłowe położenie kończyny podczas nieinwazyjnego pomiaru ciśnienia tętniczego u znieczulonego psa może prowadzić do uzyskania wyników różniących się nawet o około 6 mmHg. Badanie przeprowadzone przez naukowców z University of Cambridge pokazuje, że przed rozpoznaniem niedociśnienia lub nadciśnienia należy zweryfikować nie tylko umiejscowienie mankietu, lecz także pozycję całej kończyny.
Położenie mankietu a wynik pomiaru ciśnienia
Nawet niewielka zmiana położenia kończyny może istotnie wpływać na wynik pomiaru ciśnienia tętniczego u psa poddanego znieczuleniu ogólnemu. Naukowcy z University of Cambridge ocenili, jak umieszczenie mankietu powyżej lub poniżej standardowego poziomu odniesienia przekłada się na wartości skurczowego, średniego i rozkurczowego ciśnienia tętniczego.
Badanie objęło 22 zdrowe psy przyjęte na planowe zabiegi kastracji w The Queen’s Veterinary School Hospital od maja 2024 do marca 2025 roku. W grupie znalazło się 12 samic i 10 samców. Mediana wieku zwierząt wynosiła 29 miesięcy, natomiast mediana masy ciała – 11,5 kg.
Wyniki badania opublikowano na łamach „Journal of Small Animal Practice”.
Jak przeprowadzono badanie?
Psy układano w pozycji grzbietowej, a ciśnienie tętnicze mierzono za pomocą urządzenia petMAP Graphic II. Oceniano trzy parametry:
- skurczowe ciśnienie tętnicze (SAP),
- średnie ciśnienie tętnicze (MAP),
- rozkurczowe ciśnienie tętnicze (DAP).
U każdego psa wykonano łącznie 18 pomiarów. Przeprowadzano je w odstępach jednominutowych dla poszczególnych kończyn i ich różnych pozycji.
W ustawieniu referencyjnym środek mankietu znajdował się na poziomie podstawy serca. Następnie mankiet umieszczano powyżej i poniżej tego poziomu, w odległości odpowiadającej 20% głębokości klatki piersiowej badanego psa.
Kończyna poniżej poziomu serca może zawyżać wynik
Umieszczenie kończyny piersiowej poniżej poziomu podstawy serca powodowało istotny wzrost wartości SAP i MAP. Mediany różnic wynosiły odpowiednio:
- 2,8 mmHg dla ciśnienia skurczowego,
- 3,7 mmHg dla średniego ciśnienia tętniczego.
Zaobserwowano również dodatnią korelację pomiędzy różnicą wartości MAP a masą ciała zwierząt. U cięższych psów zmiany średniego ciśnienia tętniczego były większe.
Uniesienie kończyny miednicznej obniżało wartości ciśnienia
W przypadku kończyny miednicznej uniesienie mankietu powyżej poziomu podstawy serca prowadziło do istotnego obniżenia wszystkich analizowanych parametrów. Mediany różnic wynosiły:
- 5,9 mmHg dla SAP,
- 6,1 mmHg dla MAP,
- 6,2 mmHg dla DAP.
Autorzy badania zwrócili uwagę, że w medycynie człowieka różnicę pomiędzy kolejnymi pomiarami skurczowego ciśnienia tętniczego wynoszącą mniej niż 5 mmHg uznaje się za dopuszczalny błąd pomiaru nieinwazyjnego. Chociaż w odniesieniu do pacjentów weterynaryjnych nie ustalono podobnych standardów, różnice przekraczające 5 mmHg mogą mieć znaczenie kliniczne.
Znaczenie dla praktyki anestezjologicznej
Odchylenie położenia mankietu o zaledwie 3 cm powyżej lub poniżej poziomu podstawy serca może powodować zauważalne rozbieżności w wartościach SAP i MAP. W przypadku pomiarów wykonywanych na kończynie miednicznej różnica może sięgać około 6 mmHg.
Takie odchylenie może wpłynąć na rozpoznanie niedociśnienia lub nadciśnienia, a tym samym na decyzje podejmowane podczas znieczulenia. Błędny wynik może skutkować niepotrzebnym podaniem płynów lub leków wazopresyjnych albo zaniechaniem interwencji, która w rzeczywistości jest potrzebna.
Wyniki badania podkreślają znaczenie prawidłowego ułożenia zarówno mankietu, jak i całej kończyny. Przed potwierdzeniem zaburzeń ciśnienia tętniczego i podjęciem działań należy upewnić się, że pomiar został wykonany w odpowiedniej pozycji.
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
