Marginesy w onkologii weterynaryjnej – podejście interdyscyplinarne
Uzyskanie odpowiedniego marginesu stanowi jeden z kluczowych elementów leczenia nowotworów w medycynie weterynaryjnej. Pomimo uzyskania histopatologicznie „czystych marginesów”, w praktyce klinicznej nadal obserwuje się nawroty miejscowe oraz progresję choroby nowotworowej. Wynika to m.in. z tego, że pojęcie marginesu chirurgicznego jest różnie interpretowane przez chirurga, patologa oraz onkologa klinicznego. Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie problematyki marginesów chirurgicznych z trzech perspektyw oraz podkreślenie, że skuteczna chirurgia onkologiczna jest procesem rozpoczynającym się już na etapie diagnostyki, a nie dopiero w trakcie zabiegu operacyjnego.
Perspektywa chirurga onkologa – margines chirurgiczny
Margines chirurgiczny definiowany jest jako ilość zdrowej tkanki usuwanej wokół guza nowotworowego (ryc. 1).
Zalecane szerokości marginesów różnią się w zależności od typu nowotworu, jego stopnia złośliwości oraz lokalizacji anatomicznej (1). W praktyce klinicznej chirurg często musi balansować pomiędzy radykalnością zabiegu a zachowaniem funkcji oraz komfortu pacjenta (ryc. 2-4). Dlatego też przed zabiegiem operacyjnym warto pobrać materiał do badania. Dobór metody biopsji ma bezpośredni wpływ na późniejsze możliwości uzyskania odpowiednich marginesów chirurgicznych. Biopsje aspiracyjne cienkoigłowe (BAC) cechują się niskim ryzykiem rozsiewu komórek nowotworowych, jednak ich wartość diagnostyczna bywa ograniczona. Biopsje gruboigłowe (ang. tru-cut) oraz biopsje nacięciowe, choć umożliwiają dokładniejsze rozpoznanie histopatologiczne, niosą ze sobą ryzyko implantacji komórek nowotworowych wzdłuż toru [...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
Mogą zainteresować Cię również
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
