Kardiomiopatia toczniowa u grzywacza chińskiego – opis przypadku
Toczeń rumieniowaty układowy (SLE, ang. systemic lupus erythematosus) jest rzadką, wielonarządową chorobą autoimmunologiczną tkanki łącznej o zróżnicowanym obrazie klinicznym, często określaną w literaturze mianem „wielkiego imitatora” (1, 2). Wieloczynnikowa etiologia obejmuje kombinację predyspozycji genetycznych oraz czynników środowiskowych (1, 3, 4). Już w latach 90. XX wieku wykazano silny związek pomiędzy obecnością antygenu DLA-A7 a SLE u psów. Antygen DLA-A7 należy do klasy I głównego układu zgodności tkankowej psów i jest tożsamy z ludzkim układem HLA, który odpowiada za prezentację antygenów komórkom układu odpornościowego. Jednocześnie stwierdzono negatywną korelację z antygenami DLA-A1 i DLA-B5, co sugeruje, że niektóre z wariantów antygenowych mogą pełnić funkcję ochronną przed rozwojem ogólnoustrojowej reakcji autoimmunologicznej. Bardzo ważne są także, poza osobniczymi, predyspozycje rasowe. Do ras predysponowanych do rozwoju SLE należą owczarki niemieckie, nova scotia duck tolling retriever i wyżły niemieckie krótkowłose (5).
U przedstawicieli tej ostatniej rasy, w przebiegu złuszczającej postaci skórnej tocznia (ECLE, ang. exfoliative cutaneous lupus erythematosus), zidentyfikowano mutację w genie UNC93B1 prowadzącą do nadmiernej aktywacji receptorów TLR7 (4, 6).
Odrębną jednostkę stanowi toczeń polekowy, czyli postać SLE rozwijająca się w następstwie stosowania określonych substancji, takich jak fenobarbital czy hydralazyna (7). Chociaż u zwierząt domowych opisano jedynie pojedyncze przypadki tej postaci choroby, w medycynie człowieka zjawisko to jest dobrze poznane. Jednym z aktualnych problemów we współczesnej onkologii są nowoczesne farmakoterapie – leki z grupy inhibitorów punktów kontrolnych (tzw. ICI, ang. immune checkpoint inhibitors), których mechanizm działania polega na blokadzie receptorów [...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
